Όταν τα Σπιρούνια... έσπερναν και θέριζαν!!!

Τελικός Κυπέλλου Κυπελλούχων, κι η Tottenham συναντάει την Atletico Madrid, την οποία και...σκορπίζει στο επιβλητικό [5 - 1]. Ορίστε λοιπόν τι ήταν εκείνη την εποχή το «θηρίο» του «νησιού» που κατασκεύασε ο «θρύλος» Nicholson!

Η Tottenham κάνει το «νταμπλ» νικώντας με ένα άνετο [2 - 0] την ομάδα της Leicester City. Πριν από αυτήν μόνο η Aston Villa είχε καταφέρει το ίδιο, το έτος 1896/97. Οι Spurs έμοιαζαν ασταμάτητοι, δεν έχαναν την ευκαιρία να σηκώνουν όποια «κούπα» συναντούσαν στον δρόμο τους. Ένα αχτύπητο στην κυριολεξία σύνολο που «περπατούσε» την Αγγλία, έχοντας για οδηγό του τον αξεπέραστο Bill Nicholson!.

Αυτή λοιπόν είναι η θρυλική Τότεναμ του 1960/61', η ομάδα που κατέχει το πιο... γκαζωμένο ξεκίνημα στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ας δούμε λοιπόν ποια ήταν εκείνη η μυθική ομάδα που μπόρεσε να έχει το 11 στα 11... Ε, λοιπόν:

ΜΠΙΛ ΝΙΚΟΛΣΟΝ: ΚΑΤΑ ΣΥΜΠΤΩΣΗ ΣΤΟ... ΤΙΜΟΝΙ

Η ιστορία μιας μακρινής εποχής που θα διηγηθούμε σήμερα έχει ένα παράδοξο ξεκίνημα, μια αφετηρία που δεν περίμενε τότε κανείς τους. Ήταν λοιπόν το 1958, μήνας Οκτώβριος, όταν ο προπονητής των «Σπιρουνιών» ακούει απ' τους γιατρούς πως αντιμετωπίζει σημαντικό πρόβλημα στην καρδιά του. Συνέπεια φυσικά της κατάστασής του, ο άμεσος αποχωρισμός από τους πάγκους. Το έντονο άγχος που θα τον περιτριγύριζε σε κάθε ματς, θα τον επιβάρυνε κατά πολύ στο ήδη καταπονημένο σημείο, αν αποφάσιζε τελικά να συνεχίσει το κοουτσάρισμα. Έτσι όλη η δουλειά, οι ευθύνες και το πόστο ανατέθηκαν στον βοηθό Μπιλ Νίκολσον. Ο Νίκολσον μπορεί να ήταν σε ρόλο ενός απλού βοηθού, πριν όμως απ' αυτό ο 39χρονος είχε ένα πλούσιο και δοξασμένο ποδοσφαιρικό ιστορικό στις πλάτες.

Το παράσημό του ήταν ότι από το 1938 έως το 1955 ήταν παίκτης των Spurs και επομένως ένας εκ των τεράστιων πρωταγωνιστών του παρθενικού πρωταθλήματος του 1950/51. Το άγνωστο στους περισσότερους των φιλάθλων όνομά του δεν πάει να πει ότι ο συγκεκριμένος ήταν... όποιος κι όποιος. Αντιθέτως ήταν ένας ανερχόμενος τεχνικός με μνήμες κι εμπειρίες από το παρελθόν του, και το απέδειξε. Την περίοδο που ανέλαβε τα ηνία απ' τον πάγκο της ομάδος, η Τότεναμ είχε καταφέρει να βρίσκεται μόλις έξι βαθμούς από τον πάτο του βαθμολογικού πίνακα.

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, κι όταν από το πρώτο σου παιχνίδι βλέπεις την ενδεκάδα σου να ρίχνει 10 στο απίστευτο 10 - 4 (η μεγαλύτερή της νίκη στο πρωτάθλημα) επί της ισχυρής κατά τ' άλλα Έβερτον, τότε το μέλλον φαντάζει αισιόδοξο. Το μέλλον όμως θα'ταν και πολύ καλύτερο. .. Η χρονιά εκείνη σώθηκε στα όρια κι έτσι άρχισε μία νέα σχεδόν ονειρική μπροστά στην προηγούμενη. Οι κάμποσες κι αξιόπιστες μεταγραφές σε συνδυασμό με την εμπέδωση της καινούριας φιλοσοφίας του νέου προπονητή, οδήγησαν τους Λονδρέζους στην κατευθείαν απογείωσή τους.

Το σύνολο «πετούσε» και επόμενο ήταν ν' αφήσει κάτι που θα τη χαράξει στη μνήμη όλων εμάς τα επόμενα χρόνια. «Κληρονομιά» τους το αξεπέραστο ρεκόρ της περιόδου 1960/61. Την επόμενη λοιπόν αγωνιστική σεζόν, μετά από την παρ’ ολίγον τραγωδία, έφτιαξε σερί που περιελάμβανε ιστορική νίκη επί της παντοδύναμης Άρσεναλ στο «Χάιμπουρι» καθώς και τεσσάρες σε βάρος της Μαν. Γιουνάιτεντ. Μη ξεχνάμε βέβαια και το ότι επιβλήθηκαν κόντρα στη Γουλβς στο εκτός έδρας ματς, μιας από τις πιο συμπληρωμένες ομάδες που έφτιαξαν ποτέ οι «λύκοι» και μ' αυτήν τερμάτισαν στην 3η θέση του πρωταθλήματος.

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΕ ΤΙΣ 11 ΣΕΡΙ ΝΙΚΕΣ

• Τότεναμ-Εβερτον 2-0
• Μπλάκπουλ-Τότεναμ 1-3
• Μπλάμπερν-Τότεναμ 1-4
• Τότεναμ-Μπλάκπουλ 3-1
• Τότεναμ-Μάν. Γιουνάιτεντ 4-1
• Μπόλτον-Τότεναμ 1-2
• Αρσεναλ-Τότεναμ 2-3
• Τότεναμ-Μπόλτον 3-1
• Λέστερ-Τότεναμ 1-2
• Τότεναμ-Αστον Βίλα 6-2
• Γουλβς-Τότεναμ 0-4
• ΤΟΤΕΝΑΜ-ΜΑΝ. ΣΙΤΙ 1-1

ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΣΑΣΠΕΝΣ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Στην αρχή υπήρξε πολλή και σκληρή κριτική σχετικά με το 2 - 3 - 5 που αγαπούσε ο Νίκολσον κι επέμενε πατροπαράδοτα να «φορά» στους Spurs. Εξαιτίας του πάντως η Τότεναμ έπαιξε στα «γκάζια» όσον αφορά την επίθεσή της. Το σύστημα δούλεψε εκπληκτικά πάνω στους παίκτες, που πέρασαν τη δημιουργική τους φιλοσοφία στο ποδόσφαιρο χωρίς να έχουν αμυντικές απώλειες. Οι έντονες ενστάσεις ήταν απολύτως πάνω στο στήσιμο της 11άδας των Λονδρέζων, κι αυτό γιατί η «συνταγή» τους θεωρούνταν εντελώς ξεπερασμένη.

Της... μόδας πλέον ήταν το 3 - 4 - 3 ή αλλιώς WM στην μετά Χέρμπερτ Τσάπμαν αρχική εκδοχή του. Το «μαστόρεμα» του παλιομοδήτη, σύμφωνα με το κοινό της εποχής, κόουτς παρήγαγε ρεκόρ πάνω στο ρεκόρ. Αφού στα πρώτα 11 ματς δεν ήρθε η ήττα (11ο ρεκόρ) αλλά ήρθαν 38 τέρματα (2ο ρεκόρ) έναντι των 11 παθητικών. Κι αυτά τα «παστέλια» ακολούθησαν άλλα πολλά, όλα μαζί στο τέλος έγιναν 115 (55 κατά). Αυτό το «παραμυθένιο» κυριολεκτικά ξεκίνημα έμελλε να κοπεί. Τον δράστη αποτέλεσε η Σίτι του Μάντσεστερ. Το παιχνίδι του «Γουάιτ Χαρτ Λέιν» στις 10 Οκτωβρίου δε θα έβρισκε νικήτρια όπως συνήθως την Τότεναμ, αφού το τελικό αποτέλεσμα τις έφερε ισόπαλες στο 1 - 1.

Η κατάκτηση της Premier League από εκείνο το θρυλικό σύνολο των «σπιρουνιών» επιτεύχθηκε, όμως πριν απ' αυτό δεν έλειψαν και τα σκαμπανεβάσματα. Έχοντας γράψει στο κοντέρ τους τρεις ακόμη ισοπαλίες (μετά απ' αυτήν της Μάντσεστερ Σίτι) και το χειρότερο επτά ήττες, περίμεναν τη 17η του Απριλίου να υποδεχθούν τη 2η Σέφιλντ ΓουένσντεΪ με το σχεδόν ασήμαντο πλεονέκτημα του +1 βαθμού. Οι φιλοξενούμενοι ευτύχισαν να προηγηθούν. Οι γηπεδούχοι δε θα μπορούσαν να χάσουν αυτόν τον τίτλο και το έδειξαν καταθέτοντας τη ψυχή - πρωταθλητή που διέθεταν.

Η ανατροπή ολοκληρώθηκε με τους «αρχι - μπομπέρ» Μπόμπι Σμιθ και Λες Άλεν. Η κούπα ήταν ήδη στο Λονδίνο! Ακολούθησε μια σειρά ματς ύστερα από το «ντέρμπι», μεταξύ αυτών και δυο θεωρητικά ανώδυνες ήττες. Χάνοντας δυο φορές οι τυπικά "πρωταθλητές", μπορεί να μην κινδύνεψαν ώστε να χαθεί η θέση τους όμως πέταξαν στα... σκουπίδια ένα ακόμη ρεκόρ που στο «παρα - τσακ» δεν άγγιξαν (κι ασφαλώς έτσι δε μπόρεσαν να ξεπεράσουν). Η συγκομιδή τους ανήλθε παρακαλώ, στους 66 βαθμούς! Μια μονάδα (1) ακόμα και θα' χαν αφήσει πίσω τους το κατόρθωμα που ως τότε φάνταζε ονειροπολία και να φαντάζεσαι ότι μπορείς να το φθάσεις, φυσικά μιλάμε για ότι έκανε η θρυλική Άρσεναλ του 1930/31.

ΡΟΣΤΕΡ... ΛΟΥΚΟΥΜΙ

Δε χρειάζεται να πούμε ότι το ρόστερ εκείνης της Τότεναμ δεν είχε εντός ούτε δείγμα ξενόφερτου στοιχείου, παρά μόνο Βρετανούς ποδοσφαιριστές. Ακούστε βασική ενδεκάδα, έξι  Άγγλοι, τρεις Σκοτσέζοι, ένας Βόρειο - Ιρλανδός κι ένας ακόμη Ουαλός. Δεν υπήρχε περίπτωση για μεταβολή αυτού του «ντόπιου» σχήματος εκτός κι αν τραυματιζόταν κάποιος εξ αυτών. Ο Νίκολσον είχε κατορθώσει ένα αληθινό «επίτευγμα»... Όλα του τα στελέχη προτού έρθουν στον πάγκο του, δεν ήταν πάρα κάποιοι παίκτες «δουλευταράδες» που έπαιρναν σοβαρά κι εκτελούσαν αξιοπρεπώς τη δουλειά τους, δηλαδή ποτέ τους δεν υπήρξαν «πρωταγωνιστές», κάτι που φυσικά άλλαξε ριζικά όταν πήγαν στα «Σπιρούνια» φτιάχνοντας ένα άτρωτο σύνολο. Ο ύψιστος στο «χορτάρι» ήταν ο Σκοτσέζος Ντέιβ Μακάι ο οποίος αργότερα διανύοντας τα ποδοσφαιρικά του γεράματα (το 1972), το' φερε η μοίρα να βρει μπροστά του τον τεράστιο Μπράιαν Κλαφ που μαζί του θα κατακτούσαν το πρωτάθλημα με τη νεοφώτιστη Ντέρμπι Κάουντι.

Τα «συγχαρηλίκια» πάνω στον Νίκολσον δε σταματούν εδώ... Έδωσε ξανά ζωή στον 36χρονο Ντάνι Μπλαντσφλάουερ που άπαντες τον είχαν ως τελειωμένο. Ο Ντάνι με την «ανάστασή» του αποτέλεσε τον αρχηγό του έπους καθώς και τον άρχοντα στη μεσαία γραμμή, ρόλος που μοιράστηκε με τον Μακάι. Το πιο εκπληκτικό απ' όλα ήταν το ότι ο Μπλάντσφλαουερ έβγαλε πέρα όλα τα ματς της χρονιάς σ' όλες τις διοργανώσεις (48) σκοράροντας έξι γκολ. Άλλο σημείο άξιο αναφοράς, ο νεαρότερος ποδοσφαιριστής της, Κλιφ Τζόουνς, που στην εποχή του θεωρείτο ο πιο γρήγορος παίκτης στα γήπεδα του «νησιού». Όλοι αυτοί συν τους Τζον Γουάιτ, Λες Άλεν και Τέρι Ντάισον σιγοντάριζαν στην επιθετική πεντάδα τον «λυσσασμένο» σέντερ φορ Ρόμπερ Σμιθ των 32 γκολ σε 36 αγώνες!   

 Η ΕΠΟΧΗ ΜΕ ΤΑ.... ΧΡΥΣΑ ΚΟΥΤΑΛΙΑ

«Πείτε μου όταν έχουν πάρει μπρος οι μηχανές, γίνεται να τις σβήσεις; Όχι! Δεν τίθεται καν θέμα! Και να θες, δε μπορείς! Η ομάδα... πέταγε, κι όταν πετάς, στόχος είναι να πας όλο και πιο πάνω». Τι να της έκανε εκείνη τη σεζόν αυτής της ομαδάρας η μια «κούπα» της Πρέμιερ; Για να ξεδιψάσουν οι παίκτες κι ο προπονητής της ήθελαν οπωσδήποτε κι άλλη μια, αυτή του Κυπέλλου. Και, ναι, τα κατάφεραν. Στον τελικό ρίχνοντας άλλα δυο γκολ, χωρίς να δεχτούν ούτε ένα [2 - 0], επί της Λέστερ έγιναν εκείνοι που μετά την Άστον Βίλα του 1896/97 δημιούργησαν το νταμπλ Αγγλίας για την πάρτη τους...

Ένα «έργο» που είχε να πάρει μέρος ως τότε στο ποδόσφαιρο της Αγγλίας 64 χρόνια. Μέχρι τώρα έχουμε κάνει μόνο την... αρχή της περιήγησης στα «χρυσά» χρόνια της Τότεναμ. Μπορεί οι Λονδρέζοι με τον Νίκολσον για κόουτς να μην έφθασαν στην κατάκτηση άλλου πρωταθλήματος, όμως ο δρόμος που ακολούθησαν περιείχε κι άλλες πολλές «κούπες». Το 1974 σηματοδότησε το «τέλος» Νίκολσον. Φθάνοντας ως την αφετηρία ο προπονητής των «Σπερς» έφθασε πράγματα τα οποία τον κάνουν «αθάνατο» στα χρονικά του εγχώριου κι ευρωπαΪκού ποδοσφαίρου. Ακούστε'δώ!! Έχει λοιπόν να υπερηφανεύεται για δύο ακόμα Κύπελλα (1962, 1967), τρία Σούπερ Καπ (1961, 1962, 1967), δύο Λιγκ Καπ (1971, 1973), μα πάνω απ' όλα για την... τρέλα που σκόρπισε στην Ευρώπη. Το 1963 η Τότεναμ «σκουπίζει» την Ατλέτικο Μδρίτης με 5 - 1 στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων και στέφεται η πρώτη ομάδα της Βρετανίας που κάνει δικιά της Ευρωκούπα.

Ο «ΜΕΓΑΛΟΣ»... ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ Μ' ΕΛΑΦΡΑ

Έναν χρόνο πιο πριν θα την πέταγε έξω απ' τη διοργάνωση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών η μετέπειτα κάτοχος του τροπαίου, Μπενφίκα του Εουσέμπιο. Το 1972 φέρνει το Κύπελλο UEFA στο Λονδίνο, κάτι που δεν κατορθώνει με αντίπαλο την ολλανδική Φέγενορντ το 1974. Ο συγκεκριμένος τελικός στιγματίστηκε από διάφορα «παρατράγουδα» που έφτιαξαν χούλιγκανς. Ο χουλιγκανισμός ανθούσε εκείνη την εποχή, γεγονός που δε μπορούσε με τίποτα να ανεχτεί ο υπέροχος προπονητής και ρομαντικός ποδοσφαιράνθρωπος Μπιλ Νίκολσον. Εξελίξεις εντελώς κόντρα στην ουτοπική (ακόμη και για τότε) ιδεολογία του, όπως η μη παρεμπόδιση των αισχών απ' τους ξεσαλωμένους οπαδούς καθώς κι η εισχώρηση τεραστίων χρηματικών κεφαλαίων στον χώρο του, τον έφθασαν στα όρια του μια ώρα νωρίτερα ανακοινώνοντας στα ξαφνικά την απρόσμενη συνταξιοδότηση.

Το πρόσωπο - έμβλημα έβαζε τέρμα σε μια καριέρα που ήταν πάνω στα «ντουζένια» της. Η κληρονομιά όμως που άφηνε πίσω του κρίθηκε και κρίνεται ανεκτίμητης αξίας, αφού μέρη της σαν το αήττητο σερί που έτρεξε για 11 αγώνες δεν αγγίζονται ούτε στις μέρες μας! 

ΠΗΓΗ: athlitiki-enhmerosi.pblogs.gr/

Σόρεν Λέρμπι: Πετώντας από γήπεδο σε γήπεδο

Στην ταινία του 2002 «Κάν’ το όπως ο Μπέκαμ» (Bend It Like Beckham) η κεντρική ηρωίδα, Τζεσμίντερ «Τζες» Μπάμρα (Jesminder 'Jess' Kaur Bhamra), τρέχει σαν τρελή από έναν οικογενειακό γάμο για να προλάβει να αγωνιστεί σε έναν τελικό αγώνα Κυπέλλου με την ομάδα γυναικών των Χάνσλοου Χάριερς. Φτάνοντας στο γήπεδο λίγο καθυστερημένα, σκίζει το ινδικό της φόρεμα και μπαίνει στον αγώνα ακριβώς πάνω στην ώρα, για να χαρίσει στην ομάδα της τη νίκη με εκτέλεση φάουλ.

Κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί σε αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου, έτσι δεν είναι; Σωστά, εκτός και αν η ιστορία αφορούσε τον Σόρεν Λέρμπι (Søren Lerby). Σαν σήμερα, στις 13 Νοεμβρίου του 1985, ο τότε σούπερ σταρ της εθνικής Δανίας, ο οποίος μόλις είχε πρωταγωνιστήσει στα γήπεδα της Γαλλίας, στο Euro του 1984, αντιμετώπισε το διαχρονικό δίλημμα των ποδοσφαιριστών στην ακμή της καριέρας τους: εθνική ομάδα ή σύλλογος; Σήμερα η FIFA, αλλάζοντας το καλεντάρι και έχοντας θεσπίσει ημερομηνίες εθνικών αγώνων, δεν δημιουργεί τόσο μεγάλα προβλήματα στους παίκτες, αλλά τότε ακόμη και αν οι εθνικές ομάδες είχαν επίσημα ματς οι σύλλογοι μπορούσαν να παίζουν επίσης την ίδια μέρα! Έτσι ο χαρισματικός αριστεροπόδαρος Δανός διεθνής χαφ αντιμετώπιζε το δίλημμα που σήμερα έχει λυθεί, αλλά τότε πολλές φορές οδηγούσε σε συγκρούσεις των ποδοσφαιριστών με τις ομάδες που τους πλήρωναν.

Ο Λέρμπι έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο ματς που έδινε στις 13 Νοεμβρίου η εθνική ομάδα της χώρας του, η οποία αντιμετώπιζε στο Δουβλίνο την Ιρλανδία στον τελευταίο αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986. Έχοντας ξαφνιάσει όλο τον κόσμο με την πορεία τους έως τα ημιτελικά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 1984, οι Δανοί ήθελαν τη νίκη για να εξασφαλίσουν την πρώτη θέση του ομίλου και την πρόκρισή τους στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Μέξικο. Η ηγετική φυσιογνωμία του Λέρμπι στον χώρο της μεσαίας γραμμής ήταν απαραίτητη. Λίγο αργότερα όμως την ίδια μέρα ο σύλλογος που τον ακριβοπλήρωνε, η Μπάγερν Μονάχου, αντιμετώπιζε την Μπόχουμ σε αγώνα για τον τρίτο γύρο του Κυπέλλου Γερμανίας. Και εκεί η συμμετοχή του ήταν αναγκαία και όχι απλώς επιθυμητή. Ως περήφανος «Βίκινγκ» ο Λέρμπι δεν μπήκε καν στον κόπο να διαλέξει. Μίλησε με τη διοίκηση της Μπάγερν και βρήκε τον πιο πρωτότυπο τρόπο που έως τότε κάποιος είχε επιλέξει στη θέση του: θα έπαιζε και στα δύο ματς. Οι εφημερίδες που το δημοσίευσαν στις 12 Νοεμβρίου μάλλον το έγραψαν για να γεμίσουν κάποιο μονόστηλο, παρά γιατί πίστευαν πως ειλικρινά θα συνέβαινε!

November 13, 1985, World Cup Qualifier, Republic of Ireland- Denmark 1- 4.
Denmark squad Top, left to right:
 Morten Olsen, Trols Rasmussen, Klaus Berggreen, Soren Busk, Michael Laudrup, John Sivebak, Ivan Nielsen, Soren Lerby, Jesper Olsen, Jan Molby, Preben Elkjaer

Και όμως, ο Λέρμπι αγωνίστηκε κανονικά με την εθνική του ομάδα στο Δουβλίνο και τη βοήθησε να πάρει ένα ασφαλές προβάδισμα με 3-1, στο 58’. Τότε ζήτησε αλλαγή και αντικαταστάθηκε. Με το που βγήκε, φάνηκε να βιάζεται αποχωρώντας από τον αγωνιστικό χώρο και πήγε απευθείας στα αποδυτήρια. Οι λιγότερο μυημένοι πίστεψαν πως είχε δυσαρεστηθεί από την αντικατάστασή του. Το πόσο έξω έπεφταν, δεν μπορούσαν ούτε να το φανταστούν! Η Δανία τελικά επικράτησε 4-1, αλλά ο Λέρμπι δεν ήταν παρών στους πανηγυρισμούς για την πρόκριση στην τελική φάση του Μέξικο. Απλούστατα γιατί την ίδια ώρα βρισκόταν καθ’ οδόν για το Μόναχο, χρησιμοποιώντας ένα ιδιωτικό τζετ, που είχε μισθώσει για να τον μεταφέρει από την Ιρλανδία η διοίκηση της Μπάγερν! Ο «ιπτάμενος Δανός» έφτασε στο Ολυμπιακό Στάδιο ακριβώς πάνω στην ώρα για να περάσει ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο στο ισόπαλο 1-1. Μετά το τέλος του αγώνα του Μονάχου δήλωσε: «Αισθάνομαι πολύ κουρασμένος. Ο αγωνιστικός χώρος στο Δουβλίνο ήταν πολύ βαρύς!».

Η Μπάγερν Μονάχου νίκησε στον επαναληπτικό κι έφτασε μέχρι την κατάκτηση του Κυπέλλου. Ο Λέρμπι ήταν ο αρχηγός της εθνικής Δανίας στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Μέξικο το 1986, όπου η ομάδα του νίκησε τη Σκωτία, την Ουρουγουάη και τη Δυτική Γερμανία, τερματίζοντας στην πρώτη θέση του ομίλου της, αλλά στη φάση των νοκ-άουτ αγώνων αποκλείστηκε γνωρίζοντας τη συντριβή με 5-1 από την Ισπανία. Δεν είχε ποτέ ξανά την ευκαιρία να λάβει μέρος σε Παγκόσμιο Κύπελλο με τη Δανία.

Το σκηνικό επαναλήφθηκε στις 11 Νοεμβρίου του 1987 με τον Ουαλλό Μαρκ Χιουζ (Mark Hughes), που τότε αγωνιζόταν κι αυτός στην Μπάγερν, σ’ έναν αγώνα εναντίον της Τσεχοσλοβακίας στην Πράγα. Την ίδια μέρα αγωνίστηκε με την Μπάγερν εναντίον της Μενχενγκλάντμπαχ αι παραμένουν έως και σήμερα, οι μόνοι ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί και με την εθνική ομάδα της χώρας τους και με τον σύλλογό τους, την ίδια ημέρα, σε διαφορετικές χώρες.

Πηγή: Εφημερίδα «SportDay» της Κυριακής, 11 Νοεμβρίου 2007

ΑΕΚ - Πόρτο: Η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή νίκη της ΑΕΚ

Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1978, στον πρώτο αγώνα του Α’ γύρου για το «Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης», της περιόδου 1978-1979, στο «Στάδιο Νίκος Γκούμας» στη Νέα Φιλαδέλφεια, η ΑΕΚ του Ferenc Puskás (Φέρεντς Πούσκας) συντρίβει με 6-1 την FC Porto (Πόρτο)! 

Ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα που προκάλεσε πάταγο στην Ευρώπη και που ουσιαστικά πέρασε την ΑΕΚ από τον πρώτο αγώνα στον δεύτερο γύρο. Η μεγαλύτερη ΑΕΚ όλων των εποχών, ενισχυμένη πια και με τον Μίμη Δομάζο, διέσυρε την πρωταθλήτρια Πορτογαλίας, σε μια βραδιά ποδοσφαιρικής τελειότητας. 

Στον πάγκο υπήρχε πλέον ο Ferenc Puskás, αλλά η ομάδα ήταν η ίδια (με τον Μίμη Δομάζο στη θέση του Μίμη Παπαϊωάννου), που είχε κατακτήσει το νταμπλ του 1978! Αλλά, και σε μεγάλο βαθμό η ίδια που είχε φτάσει ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου UEFA το 1977. Ήταν μια ομάδα αστέρων που ευτύχησε να συνδυάσει την κλάση της με πολύ μεγάλη ρέντα εκείνο το βράδυ, καθώς προηγήθηκε με 3-0 στο 20’, με 4-0 στο ημίχρονο και είχε κλείσει το σκορ από το 60’! 

Τα γκολ άρχισαν από τόσο νωρίς, ώστε η μετάδοση της ΕΡΤ έχασε το πρώτο γκολ, του Dušan Bajević (Ντούσαν Μπάγεβιτς), στο 3’, με κεφαλιά, από σέντρα του Τάκη Νικολούδη! Το γκολ δεν υπάρχει σε κανένα βίντεο αρχείου! Ο κορυφαίος της βραδιάς, Χρήστος Αρδίζογλου, έκανε με ατομική προσπάθεια το 2-0 στο 16΄και ο Bajević με νέα κεφαλιά, μετά από ωραία σέντρα του Θωμά Μαύρου, το 3-0, στο 20’. Το σκορ ημιχρόνου έκλεισε με το βολέ του Κύπριου Τάσου Κωνσταντίνου στο 39’! 

Η Πόρτο μείωσε στο 50’ με τον Toni μετά από λάθος του Λάκη Νικολάου και τότε ήταν που φάνηκε πόσο πολύ ήθελε η μπάλα την ΑΕΚ εκείνο το βράδυ. Όταν στο 58’ η ΑΕΚ κέρδισε φάουλ, ο Νικολάου, ήθελε να … πατσίσει το λάθος του και το κατάφερε! Ο Νικολούδης εκτέλεσε το φάουλ και ο Νικολάου έκανε με κεφαλιά το 5-1. Δύο λεπτά μετά, οι 27.752 φίλαθλοι (5.570.760 δρχ. οι εισπράξεις) παραληρούσαν με το 6-1 από τον Θωμά Μαύρο μετά από σέντρα του Αρδίζογλου. 

Μετά τη λήξη, νικητές και ηττημένοι δεν πίστευαν αυτό που είχαν δει. «Έχετε ξαναδεί τόσο μεγάλη ομάδα;» δήλωνε εκστασιασμένος ο δημιουργός της, Λουκάς Μπάρλος! Ακόμα και ο παρατηρητής της UEFA εγκωμίαζε την ΑΕΚ! Ο Τάκης Νικολούδης ομολόγησε ότι «… τώρα πάμε στην Πορτογαλία για τουρισμό!». Όμως αυτό, λίγο έλειψε να… κάψει την ΑΕΚ που, βρέθηκε να αγωνιά στη ρεβάνς ακόμα και για την πρόκριση, καθώς έχασε με 4-1 (από 0-1!). Δεν θα μπορούσε, όμως, μια τέτοια νίκη να ανατραπεί. 

Η ΑΕΚ προκρίθηκε στον 2ο γύρο του «Κυπέλλου Πρωταθλητριών» και στην επόμενη φάση, αντιμετώπισε την πρωταθλήτρια Αγγλίας Nottingham Forest FC (Νότιγχαμ Φόρεστ) του Brian Clough (Μπράιαν Κλάφ), από την οποία αποκλείστηκε με δύο ήττες. 

Πηγή: Αναμνήσεις ΜΙΑΣ φανέλας

Πρώτη φορά Ευρώπη

 Το «Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης», ο πρόγονος του σημερινού «Champions League» (Τσάμπιονς Λιγκ), είναι η κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της UEFA και ξεκίνησε την περίοδο 1955-1956, με την ονομασία «European Cup» (Ευρωπαϊκό Κύπελλο). Τρία (3) χρόνια μετά την έναρξη του θεσμού, την περίοδο 1958-1959, καλείται για πρώτη φορά ελληνική ομάδα να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στην κορυφαία τη τάξει ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση. Το «βαρύ φορτίο» έπεσε στον τότε πρωταθλητή Ελλάδας, Ολυμπιακό ΣΦ Πειραιώς, ο οποίος κληρώθηκε με την τουρκική Beşiktaş J.K. (Μπεσίκτας). Λόγω όμως του τεταμένου κλίματος της εποχής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, η ομάδα του Πειραιά, σε συνεννόηση με την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αρνήθηκε να αγωνισθεί και παραιτήθηκε της πρόκρισης! Έτσι, οι «Ερυθρόλευκοι» αποκλείστηκαν άνευ αγώνα και το ελληνικό ντεμπούτο στο «Κύπελλο Πρωταθλητριών» πήρε παράταση για ένα ακόμη χρόνο.

Για πρώτη φορά, λοιπόν, ελληνική ομάδα μετέχει σε ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση, την περίοδο 1959-1960. Είναι ο πρωταθλητής της προηγούμενης χρονιάς, πάλι ο Ολυμπιακός, του Ιταλού τεχνικού Bruno Vale (Μπρούνο Βάλε). Αντίπαλός του, η ιταλική AC Milan (Μίλαν), την οποία υποδέχτηκε στο «Ποδηλατοδρόμιο», μετέπειτα «Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης», στις 13 Σεπτεμβρίου του 1959 στις 16.30 το μεσημέρι, αφού το γήπεδο δεν διέθετε προβολείς! Σύγκριση μεταξύ των δύο ομάδων δεν υπήρχε. Οι περισσότεροι φίλαθλοι όμως, είδαν το ματς αυτό ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να παρακολουθήσουν μια ομάδα από τις καλύτερες στην Ευρώπη. Τηλεόραση δεν υπήρχε τότε και η δυνατότητα να δεις από κοντά κάποιους παίκτες μεγάλης αξίας δεν υπήρχε. Διαιτητής του αγώνα ήταν ο Αυστριακός Fritz Seipelt (Φριτς Σάιπελτ), με επόπτες γραμμών τους συμπατριώτες του Haberfelder (Χαμπερφέλντερ) και Seiten (Σάϊτεν)

Το παιχνίδι έληξε ισόπαλο 2-2. Ο Κώστας Παπάζογλου, στο 19ο λεπτό, με κεφαλιά άνοιξε το σκορ, μετά απο εκτέλεση κόρνερ του Ηλία Υφαντή. Ο José Altafini (Ζοζέ Αλταφίνι), στο 33ο λεπτό, θα ισοφαρίσει, επίσης με κεφαλιά, ύστερα από ολιγωρία των Θανάση Σούλη και Μίμη Στεφανάκου, σε σέντρα του Giancarlo Danova (Τζιανκάρλο Ντανόβα). Στο 45ο λεπτό, ο Ηλίας Υφαντής, με ονειρώδη προσπάθεια ανάμεσα στους Vincenzo Occhetta (Βιντζέντζο Οκέτα) και Cesare Maldini (Τζέζαρε Μαλντίνι), μετά από μπαλιά ακριβείας του Θανάση Μπέμπη, θα δώσει ξανά το προβάδισμα στους «Ερυθρολεύκους», με 2-1. Αυτό ήταν και το σκορ ημιχρόνου. Το τελικό αποτέλεσμα, 2-2,  διαμορφώθηκε από κεφαλιά πάλι του Altafini στο 76ο λεπτό, ύστερα από εκτέλεση φάουλ από αριστερά του Nils Liedholm (Νιλς Λίντχολμ), που κέρδισε ο ίδιος από τον Κώστα Πολυχρονίου.

Κόπηκαν 20.482 εισιτήρια, τα οποία απέφεραν το εκπληκτικό ρεκόρ των 1.268.000 δρχ, ποσό απίστευτο για την εποχή! Αναλυτικά πουλήθηκαν:

• 5.482 αριθμημένα εισιτήρια και εισπράχθηκαν 548.200 δρχ.
• 14.000 απλά εισιτήρια και εισπράχθηκαν 700.000 δρχ.
• 1.000 στρατιωτικά εισιτήρια και εισπράχθηκαν 20.000 δρχ.

Από την αφαίρεση των φόρων και των κρατήσεων του γηπέδου οι «Ερυθρόλευκοι» έβαλαν καθαρά στο ταμείο τους 640.691 δρχ. Από αυτές πλήρωσαν 100.000 δρχ για έξοδα διοργάνωσης και άλλα 250.000 για το ταξίδι της ρεβάνς στην Ιταλία. Τότε δεν υπήρχαν τηλεοπτικά δικαιώματα και τα σχετικά. Απλά στο τότε «Κύπελλο Πρωταθλητριών», η γηπεδούχος ομάδα έπαιρνε όλα τα χρήματα από τα εισιτήρια του αγώνα στην έδρα της!

Στα αξιοσημείωτα …

• Ο ύμνος του Ολυμπιακού παίχτηκε 32 φορές από τα μεγάφωνα του γηπέδου μέχρι να αρχίσει το ματς.
• Οι μαυραγορίτες εισιτηρίων ήταν φαινόμενο συνηθισμένο για την εποχή. Αρκετοί λοιπόν είχαν προμηθευτεί πολλά εισιτήρια που τα πουλούσαν σε αστρονομικές τιμές. Αυτό περίμεναν να γίνει και λίγο πριν το ματς. Όμως τότε το Φάληρο έμοιαζε περισσότερο εξοχή. Έπρεπε να πάρεις το τρένο και να πας. Οι περισσότεροι φίλαθλοι ξέροντας ότι δεν υπάρχουν «μαγικά χαρτάκια» αποφάσισαν να μείνουν σπίτι και ν’ ακούσουν το ματς από το ραδιόφωνο. Οι μαυραγορίτες δεν βρήκαν αγοραστές κι αναγκάστηκαν να πουλήσουν εισιτήρια κάτω του κόστους!
• Ο αγώνας είχε ξεσηκώσει όλους τους Έλληνες φιλάθλους. Ακόμα και τους αντίπαλους του Ολυμπιακού, Έλληνες ποδοσφαιριστές. Έτσι, αντιπροσωπεία ποδοσφαιριστών του Παναθηναϊκού με τους Γιάννη Νεμπίδη, Κώστα Λινοξυλάκη και Σωτήρη Αγγελόπουλο, επισκέφθηκαν τους «Ερυθρόλευκους» στο ξενοδοχείο που είχαν καταλύσει, τους προσέφεραν ανθοδέσμη, φωτογραφήθηκαν μαζί τους και τους ευχήθηκαν «Καλή Επιτυχία»!

Στη ρεβάνς, στις 23 Σεπτεμβρίου, ο πρωταθλητής Ελλάδος ηττήθηκε με 3-1 στο «San Siro» («Σαν Σίρο») και αποκλείστηκε απ’ τη συνέχεια του θεσμού.

Πηγές: Αναμνήσεις ΜΙΑΣ φανέλας –  retrosport.wordpress.com