Βλογημένος

Τρίτη 30 Αυγούστου 2016

Πάουλ Μπράιτνερ: Ο Άφρο

Ο (Δυτικο)-Γερμανός κεντρικός μέσος Πάουλ Μπράιτνερ (Paul Breitner), γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1951, στην κωμόπολη Κόλμπερμουρ της Βαυαρίας, κοντά στα αυστριακά σύνορα. Ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους Γερμανούς ποδοσφαιριστές, κέρδισε 48 διεθνείς συμμετοχές για τη Δυτική Γερμανία. Ήταν γνωστός για τις αμυντικές συνεργασίες του με τον Φραντζ Μπεκενμπάουερ (Franz Beckenbauer) και τον Μπέρτι Φογκτς (Berti Vogts) για τη (δυτικο)-γερμανική εθνική ομάδα και αυτήν, ως μέσος, με τον Καρλ-Χάιντς Ρουμενίγκε (Karl-Heinz Rummenigge) για τη Μπάγερν. Υπήρξε αναπόσπαστο μέρος της ομάδας της Δυτικής Γερμανίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, σκοράροντας στον τελικό.

Σκόραρε επίσης και στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982, καθιστώντας τον έναν από τους 4 μόλις παίκτες που σημείωσαν τέρμα σε 2 διαφορετικούς τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου, με τους άλλους να είναι ο Πελέ (Edson Arantes do Nascimento, ‘’Pelé’’), ο Βαβά (Edvaldo Jizídio Neto, ‘’Vavá’’) και ο Ζινεντίν Ζιντάν (Zinédine Zidane). Ένας από τους Μεγαλύτερους Γερμανούς Παίκτες Όλων των Εποχών, ονομάστηκε στην Καλύτερη 11άδα στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων και από τον Πελέ στον κατάλογο «FIFA 100», των 125 Μεγαλύτερων Εν Ζωή Ποδοσφαιριστών του Κόσμου, στο πλαίσιο των εορτασμών της εκατονταετηρίδας της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας, το 2004. Έχει εργάζεται ως σχολιαστής και αρθρογράφος στη Γερμανία μετά την απόσυρσή του και είναι επίσης σύμβουλος του διοικητικού συμβουλίου της Μπάγερν.

Στη γενέτειρά του άρχισε να μαθαίνει να παίζει ποδόσφαιρο και στο Φραϊλάσινγκ συνέχισε τα μαθήματα, υπό την καθοδήγηση του λογιστή στο επάγγελμα πατέρα του. Κλήθηκε στην εθνική Νέων της χώρας του, όντας μάλιστα βασικό της στέλεχος και δεν άργησε να βρεθεί στο στόχαστρο ισχυρών συλλόγων της Μπουντεσλίγκα. Τελικά, ο «Afro», όπως είναι το παρατσούκλι του, λόγω της πλούσιας σε στυλ αφάνας κόμης και της επιμελώς ατημέλητης γενειάδας, που διατήρησε όλα τα χρόνια της ποδοσφαιρικής του καριέρας, πριν κλείσει τα 20 του χρόνια, το καλοκαίρι του 1970, πείθεται από τον προπονητή Ούντο Λάτεκ (Udo Lattek), αρχίζοντας να λάμπει με το ταλέντο του στα γήπεδα, παίζοντας σε μια από τις κορυφαίες ομάδες όλων των εποχών, την Μπάγερν του Μονάχου.

Πλάι στους Φραντς Μπεκενμπάουερ (Franz Anton Beckenbauer), Γκερντ Μίλερ (Gerhard "Gerd" Müller) και Σεπ Μάγερ (Josef Dieter "Sepp" Maier), που μόλις είχαν επιστρέψει με το χάλκινο μετάλλιο από το Μουντιάλ του Μέξικο, ο νεαρός άσος ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά εν μία νυκτί! Επί 13 χρόνια θα θεωρείται και εμπράκτως θα αποδεικνύει ότι το αξίζει, ως ένας από τους πολυτιμότερους ποδοσφαιριστές της Ευρώπης και μέγας στυλίστας καθώς θα συνδυάζει, καλλιτεχνικώ τω τρόπω, την ψυχρή λογική της αποτελεσματικής άμυνας με το αιφνίδιο και τιμωρό πάθος της σφοδρής επίθεσης. Ξεκίνησε την καριέρα του ως αριστερό μπακ, που είχε την δυνατότητα ακαριαίων προωθήσεων, για να μετατοπιστεί βαθμιαία προς το κέντρο. Πρωταγωνιστής μέσα και έξω από τα γήπεδα, έγραψε χρυσές σελίδες τόσο με τα «χειρουργικά» του τάκλιν όσο και τις βολίδες που εκτόξευε στα αντίπαλα καρέ, την ίδια ώρα που οι ηγετικές του ικανότητες δεν μπορούσαν να κρυφτούν. Όσο για το τρομερό δεξί του πόδι, το δοκίμαζε συχνά-πυκνά με εκπληκτικά αποτελέσματα!

Ενοχλημένος από το ύψος του πριμ που δόθηκε για την επιτυχία στο Μουντιάλ, το 1974 θα φύγει από τους Βαυαρούς για να λαμπρύνει για μια τετραετία, από το 1974 έως το 1978, την φανέλα της «Βασίλισσας», της Ρεάλ Μαδρίτης, δίπλα στον συμπατριώτη του μέσο Γκίντερ Νέτσερ (Günter Theodor Netzer)! Το 1977 επαναπατρίζεται για λογαριασμό της Άιντραχτ του Μπράουνσβαϊγκ. Είναι η εποχή που η Μπάγερν Μονάχου, χωρίς την Αγία Τριάδα της -Μάγερ, Μπεκενμπάουερ, Μίλερ- τερματίζει στη 12^η θέση της Μπουντεσλίγκα, αναζητώντας απεγνωσμένα νέους ήρωες! Μπροστά στο αδιέξοδο, οι παράγοντές της εκταμιεύουν 1,85 εκατομμύρια μάρκα και φέρνουν τον σπουδαίο άσο πίσω στο Μόναχο, το καλοκαίρι του 1978. Παρέα με έναν άλλο δυναμικό παίκτη, τον Καρλ Χάιντζ Ρουμενίγκε (Karl-Heinz Rummenigge), θα αποτελέσουν ένα φοβερό και τρομερό δίδυμο συντονισμού και αποτελεσματικότητας, με αποτέλεσμα να μείνουν αμφότεροι στην ιστορία ως «Breitnigge».

Μετά από 6 «πέτρινα» χρόνια, χωρίς κανένα τίτλο, οι Βαυαροί επιστρέφουν στον θρόνο τους, ο επιθετικός πια μέσος Πάουλ Μπράιτνερ είναι το είδωλο των οπαδών τους, αναδεικνύεται Κορυφαίος Ποδοσφαιριστής στη Γερμανία το 1981 και το καλοκαίρι του 1983, τερματίζει την σταδιοδρομία του με τη συνολική σοδειά του να μην είναι διόλου αμελητέα: 5 γερμανικά πρωταθλήματα με την Μπάγερν, αυτά των ετών 1972, 1973, 1974, 1980 και 1981 και άλλα 2 ισπανικά με την Ρεάλ, το 1975 και 1976. Επίσης, συνέβαλε στην κατάκτηση του Κυπέλου Πρωταθλητριών από τη Μπάγερν το 1974 και στον θρίαμβο της Ρεάλ στον τελικό του Κυπέλου Ισπανίας το 1975. Σημείωσε συνολικά 144 γκολ, αριθμός πράγματι εντυπωσιακός! Όλα αυτά τα θριαμβευτικά, εν μέσω καταλαλιάς, πάντα, για τις ακραίες αριστερίστικες, έως αναρχικές, την περίοδο που βρέθηκε στην Ισπανία, πολιτικές απόψεις του.

Θα περάσει και από το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του, το οποίο θα τιμήσει με το παραπάνω φορώντας τη φανέλα του σε 48 αναμετρήσεις, σκοράροντας παράλληλα και 10 τέρματα και σημειώνοντας ένα σπουδαίο ρεκόρ: ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος και έως προσφάτως ο μοναδικός, που κατάφερε να σκοράρει σε δύο διαφορετικούς τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλου! Το highlight της καριέρας του θα ερχόταν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, όταν ο φλογερός Βαυαρός αναδύθηκε στο τουρνουά, ως το δεξί χέρι του αρχηγού Φραντς Μπεκενμπάουερ. Έγραψε ιστορία όταν η γηπεδούχος και μάλιστα στο Μόναχο, Δυτική Γερμανία αντιμετώπισε την Ολλανδία και ο «Afro» ισοφάρισε το σκορ, εκτελώντας ένα ανελέητα ψύχραιμο πέναλτι! «Ήδη πριν από το εναρκτήριο ματς, είχαμε συζητήσει ποιος θα εκτελούσε τα πέναλτι που θα κερδίζαμε, κανείς όμως δεν ήθελε», είπε ο Μπράιτνερ για το γεγονός, « … ο Γκερντ Μίλερ είχε χάσει μερικά στην Μπουντεσλίγκα και κανείς δεν βγήκε μπροστά να πει θα το κάνω».

Ο Μπράιτνερ, στη μακρά και πλούσια καριέρα του, κατέκτησε τα πάντα σχεδόν που μπορούν να κατακτηθούν από έναν ποδοσφαιριστή της κλάσης του, αφού δύο χρόνια πριν από τον θρίαμβο του Μουντιάλ του 1974, είχε κατακτήσει και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα! Παρά το γεγονός ότι έπαιζε άμυνα στο συγκεκριμένο Μουντιάλ της Γερμανίας, σκόραρε 3 γκολ, τα 2 με κεραυνούς κατά της Χιλής και της Γιουγκοσλαβίας! Έπειτα όμως από το Παγκόσμιο του 1974, μια σειρά διαφωνιών με τον ομοσπονδιακό προπονητή των «πάντσερ» θα έφερναν τον σπουδαίο Γερμανό εκτός εθνικής, με τον ίδιο να αποσύρεται από τη διεθνή σκηνή το 1978, λίγους μήνες πριν από το Μουντιάλ της Αργεντινής. Κάτι που θα έφερνε την πανωλεθρία στα «πάνστερ» και θα έκανε τον Καρλ-Χάινζ Ρουμενίνγκε να διαμαρτυρηθεί ότι η Δυτική Γερμανία δεν ήταν ανταγωνιστική χωρίς τον Μπράιτνερ στις τάξεις της!

Κι έτσι, ο Βαυαρός προσκλήθηκε εκ νέου στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα πάνω στην ώρα για το Παγκόσμιο του 1982, συμβάλλοντας στην πορεία της ομάδας μέχρι τον τελικό! Σκόραρε και το 1982, στο Μουντιάλ που φιλοξενήθηκε στη Ισπανία, στη Μαδρίτη, στο ματς του τελικού κατά της Ιταλίας, όταν έσωσε την τιμή της ομάδας του, μειώνοντας το σκορ σε 3-1, μόλις στο 83^ο λεπτό της αναμέτρησης. Για την ιστορία οφείλουμε να σημειώσουμε ότι οι δύο προηγούμενοι πριν αυτόν μπαλαδόροι που έχουν κατορθώσει να σκοράρουν σε 2 τελικούς της υπέρτατης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης του πλανήτη, δεν ήταν άλλοι από τους θρυλικούς, Πελέ (Edson Arantes do Nascimento, ‘’Pelé’’) και Βαβά (Edvaldo Jizídio Neto, ‘’Vavá’’), ενώ το ίδιο δεν παρέλειψε, χρόνια μετά τον «Afro», να κατορθώσει ο μέγας Ζινεντίν Ζιντάν (Zinedine Yazid Zidane).

Έγινε τραγούδι από την πανκ μπάντα «Die Arzte», προκάλεσε καμιά δεκαριά σκάνδαλα με τα όσα έλεγε και έκανε, ενώ, μιας και δεν μπορούσαν να τα βάλουν με το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του, τα έβαλαν με την κόμμωσή του, τοποθετώντας τον στη λίστα των χειρότερων «μαλλιάδων» του ποδοσφαίρου! Τα έβαλαν με τη φάτσα του, ψηφίζοντάς τον ανάμεσά στους ασχημότερους παίκτες όλων των εποχών, ακόμα και με την ποδοσφαιρική περιβολή του, ιδίως με την συνήθειά του να αφήνει τις κάλτσες του να πτυχώνονται και να πέφτουν χαμηλά ίσαμε τον αστράγαλο.

Αστέρας της Μπάγερν και των «πάντσερ», ο Μπράιτνερ χωρίς κανένα ενδοιασμό θα φωτογραφηθεί για το περιοδικό «Pop», ένα αλησμόνητο όργανο της πιτσιρικαρίας που ψαχνόταν με το ροκ στη δεκαετία του 1970, καθισμένος σε μια κουνιστή πολυθρόνα, με βλέμμα λίαν επιθετικό, με την αφάνα και τα γένια του να θυμίζουν μέλος σκληρής ροκ μπάντας και με φόντο μια ξύλινη κιθάρα και μια αφίσα του Μάο Τσε Τουνγκ (Mao Zedong). Προκλήθηκε σκάνδαλο, ο Μπράιτνερ όμως, ακλόνητος προέβη σε απανωτές δηλώσεις κατά του καπιταλισμού και υπέρ των φτωχών και κατατρεγμένων. Κάτι που έμελλε να θυμηθεί κάμποσα χρόνια αργότερα ο Εμίρ Κουστουρίτσα (Emir Kusturica), ο οποίος σε μια συνέντευξή του σχετικά με το φιλμ που γύρισε για τον Μαραντόνα, αποτίει φόρο τιμής στον «Afro», λέγοντας ότι οι ποδοσφαιριστές κακώς έχουν τη φήμη του απαίδευτου και του ευήθους, καθώς και ο Μπράιτνερ αποτελεί φωτεινό παράδειγμα αθλητή που στάθηκε στο πλευρό των αδικημένων, προβαίνοντας με κάθε ευκαιρία σε πύρινες λεκτικές καταδίκες των αδικούντων.

Όμως ο «Afro» δεν θα ξεσηκώνει επικρίσεις μονάχα από την μεριά των συντηρητικών πολέμιών του, αλλά και από την μεριά των οπαδών και θαυμαστών του. Έτσι συμβαίνει με όλες τις έντονες και αμφιλεγόμενες προσωπικότητες που επιμένουν να κάνουν πάντα το δικό τους. Καραδοκεί, μια ζωή, ο φθόνος! Ο παίκτης αποφάσισε, για λόγους προσωπικούς, να ενδώσει στην πρόταση μιας μεγάλης εταιρίας καλλυντικών, να ξυρίσει την χαρακτηριστική γενειάδα του απέναντι στην κάμερα και να περιποιηθεί τις άτριχες πλέον παρειές του με ένα συγκεκριμένο after shave. Η αμοιβή του δεν ήταν διόλου ευκαταφρόνητη, μιας και ανερχόταν στο λίαν σεβαστό, για τις αρχές της δεκαετίας του 1980, ποσό των 150.000 μάρκων. Φυσικά, χαρακτηρίστηκε «προδότης», «αργυρώνητος», «μίσθαρνο όργανο του καπιταλισμού» και άλλα συναφή! Δοκίμασε την τύχη του και στον κινηματογράφο, συμμετέχοντας σε τρεις γερμανικές παραγωγές. Η πιο διάσημη ήταν το "Potato Fritz" , ένα γουέστερν του 1976!

Που να ήξεραν οι τότε κατήγοροί του ότι τυγχάνει και μακρινός συγγενής του αποθανόντος Πάπα Βενέδικτου του 16^ου, κατά κόσμον, Γιόζεφ Αλoΐσιους Ράτσινγκερ (Joseph Aloisius Ratzinger), όστις ετύγχανε και φανατικός ποδοσφαιρόφιλος! Θα φόρτωναν, αναδρομικώς, στον «Afro» κάθε αμάρτημα της Καθολικής Εκκλησίας! Τέλος πάντων, ο Πάουλ Μπράιτνερ συνεχίζει ακάθεκτος να καταπιάνεται με την μπάλα, στο ρόλο πλέον του σχολιαστή και του αθλητικογράφου, όπου και πάλι προκαλεί εντάσεις με όσα παράγει η γραφίδα του. Ακόμη ομνύει, με τον τρόπο του, στη Στρογγυλή Θεά και δεν παύει να προκαλεί συζητήσεις. Αρνείται επιμόνως να είναι απλώς αρεστός και μιλάει πάντα έξω από τα δόντια. Βεβαίως, λοιδορήθηκε πρωτίστως για τις πολιτικές αντιλήψεις του, που είχε το σθένος να τις εκφράζει ανοικτά, σε καιρούς μάλλον σκοτεινούς και επικίνδυνους μάλιστα, όπως ήταν η δεκαετία του 1970 στη Γερμανία. Η τελευταία φημισμένη του ατάκα ξεστομίστηκε, πριν από μερικά χρόνια, το 2006, όταν ανέλαβε τη θέση του αρμόδιου στα θέματα μεταγραφών της Μπάγερν. Είπε απροκάλυπτα: «Δεν ανέλαβα τη θέση για να είμαι παρών σε γεύματα και να πίνω σαμπάνια».

Σε ορισμένες «μούρες» -και ο Πάουλ Μπράιτνερ μπορεί να χαρακτηρισθεί «μούρη»- που με τη σειρά τους ομνύουν στην ένταση και την αντισυμβατικότητα, παραμένει μια … ροκάδικη πηγή εμπνεύσεως, παρά τα χρονάκια του! H άγρια φλόγα της νιότης δεν σβήνει ποτέ!

PALMARES

Περίοδος: Σύλλογος, Συμμετοχές (Γκολ)

Εφηβική καριέρα

· 1957–1961: Sportverein DJK Kolbermoor
· 1961–1970: ESV Freilassing

Επαγγελματική καριέρα

· 1970–1974: Fußball-Club Bayern München, 109 (17)
· 1974–1977: Real Madrid Club de Fútbol, 84 (10)
· 1977/78: Eintracht Braunschweig, 30 (10)
· 1978–1983: Fußball-Club Bayern München, 146 (66)

Σύνολο καριέρας: 369 (103)

Διεθνής

· 1968–1970: Εθνική Νέων Δυτικής Γερμανίας, 16 (1)
· 1971: Εθνική Ελπίδων Δυτικής Γερμανίας, 1 (0)
· 1971–1982: Δυτική Γερμανία, 48 (10)

Τίτλοι

Με τη Bayern Munich

· Πρωτάθλημα Γερμανίας: 5 (1971/72, 1972/73, 1973/74, 1979/80, 1980/81)
· Κύπελλο Γερμανίας: 2 (1970/71, 1981/82)
· Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης: 1973/74 και φιναλίστ 1981/82

Με τη Real Madrid

· Πρωτάθλημα Ισπανίας: 2 (1974/75, 1975/76)
· Κύπελλο Ισπανίας: 1974/75

Με τη Δυτική Γερμανία

· Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: 1972
· Παγκόσμιο Κύπελλο: 1974 και φιναλίστ το 1982

· Προσωπικές Διακρίσεις

· Μέλος Ιδανικής 11άδας της Διοργάνωσης Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος: 1972
· Μέλος Ιδανικής 11άδας της Διοργάνωσης Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1974
· Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς για τη Γερμανία: 1981
· Χρυσή Μπάλα: επιλαχών 1981
· Μέλος Ιδανικής 11άδας Παγκοσμίου Κυπέλλου Όλων των Εποχών
· Μέλος της λίστας των 125 Εν Ζωή Καλύτερων Παικτών του Κόσμου που συνέταξε το 2004 ο Πελέ για τα 100 Χρόνια της FIFA 100

Στοιχεία, από το «Έψιλον», εβδομαδιαίο ένθετο περιοδικό στην «Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» της Κυριακής, 22 Ιουνίου του 2008, από το newsbeast.gr και το balleto.gr.

Δευτέρα 29 Αυγούστου 2016

Ματίας Ζάμερ

O (Ανατολικο) Γερμανός αμυντικός μέσος ή και λίμπερο Ματίας Ζάμερ (Matthias Sammer), γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1967, στη Δρέσδη, την πρωτεύουσα της Σαξονίας, σε μια κοιλάδα του ποταμού Έλβα, κοντά στα σύνορα με την Τσεχία. Μπήκε στα τμήματα υποδομής της Διναμό Δρέσδης σε ηλικία 9 ετών το 1976 και έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα τη σεζόν 1985/86, παίζοντας ως επιθετικός. Έχοντας κατακτήσει 2 πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο Ανατολικής Γερμανίας, με την ενοποίηση, το καλοκαίρι του 1990, εντάχθηκε στην Στουτγάρδη στην Μπουντεσλίγκα, βοηθώντας τους Βοημούς να γίνουν οι πρώτοι πρωταθλητές μετά την επανένωση της Γερμανίας. Εντάχθηκε στην Ίντερ για τη σεζόν 1992/93, αλλά μη καταφέρνοντας να προσαρμοστεί στον ιταλικό τρόπο ζωής, επέστρεψε στη Γερμανία τον Ιανουάριο του 1993, για λογαριασμό της Ντόρτμουντ. Κατέκτησε 2 φορές την γερμανική Μπουντεσλίγκα και το γερμανικό Σούπερ Καπ, το Τσάμπιονς Λιγκ του 1997 και το Διηπειρωτικό Κύπελλο της ίδιας χρονιάς και σε προσωπικό επίπεδο, κέρδισε την Χρυσή Μπάλα ως ο Ευρωπαίος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς το 1996. Με τη εθνική ομάδα της Γερμανίας κατέκτησε το Euro του 1996, όπου ονομάστηκε ως ο Καλύτερος Παίκτης του τουρνουά και αποσύρθηκε με 74 συνολικά διεθνείς συμμετοχές, 23 για την Ανατολική Γερμανία και 51 για την (ενοποιημένη) Γερμανία. Με τον Ζάμερ ως προπονητή, η Ντόρτμουντ κατέκτησε την γερμανική Μπουντεσλίγκα το 2002.

Ξεκίνησε την καριέρα από τα εφηβικά τμήματα στον σύλλογο της γενέτειράς του, την Ντιναμό Δρέσδης στην ηλικία των 5 μόλις ετών και από τη στιγμή που έδειχνε να διαθέτει το χάρισμα του ποδοσφαιριστή, ένας ήταν ο πρώτος του μεγάλος στόχος. Να αγωνιστεί στη πρώτη ομάδα της Ντιναμό. Ήταν η αγαπημένη ομάδα του πατέρα του, του Κου Κλάους, ο οποίος είχε διατελέσει προπονητής της ομάδας. Το 1985 μάλιστα με αυτόν ως πρώτο προπονητή, προβιβάστηκε στην ανδρική ομάδα. Παίζοντας στην αρχή ως επιθετικός, σημείωσε 8 γκολ στην πρώτη του σεζόν, με την Ντιναμό να τερματίζει 5η στην ανατολικογερμανική Ομπερλίγκα. Μετά τη μετακίνηση του στην αριστερή πτέρυγα την επόμενη σεζόν, υπό τον νέο προπονητή Εντουάρντ Γκάγιερ (Eduard Geyer), βρήκε τελικά τη θέση του ως κεντρικός μέσος κατά τη διάρκεια της σεζόν 1987/88. Την περίοδο 1988/89, ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ανατολικής Γερμανίας, ενώ την ίδια περίοδο έφθασε και στον ημιτελικό του κυπέλλου UEFA, όπου αποκλέιστηκε από τη Στουτγάρδη. Την επόμενη χρονιά, το 1990, υπερασπίστηκε τον τίτλο του πρωταθλητή, κατακτώντας επίσης και το Κύπελλο Ανατολικής Γερμανίας.

Τα στοιχεία που τον διέκριναν στο παιχνίδι του ήταν τόσα πολλά που μπέρδευε ακόμη και τους προπονητές. «Είναι ένα παιδί που απλώς μπορεί να τα κάνει όλα εκτός από το να παίξει τερματοφύλακας» έλεγε ένας από τους πρώτους τεχνικούς που συνεργάστηκε μαζί του και είχε απόλυτο δίκιο. Έπαιζε στον χώρο του κέντρου. Δεν ήταν όμως μονάχα ένας κλασικός κόφτης. Θα μπορούσε κάλλιστα να αγωνιστεί και πιο μπροστά, καθώς μοίρασε πολύ σωστά την μπάλα, ενώ αν βρισκόταν στην περιοχή, είχε την ευχέρεια του σκοραρίσματος. Ικανός στο ψηλό παιχνίδι, πέτυχε αρκετά γκολ με κεφαλιές στην καριέρα του, όμως μπορούσε να αγωνιστεί το ίδιο καλά και ως κεντρικός αμυντικός. Μπορεί να μην ήταν πάντοτε αρχηγός, όμως είχε αρχηγικές τάσεις. Κατεύθυνε συχνά τους συμπαίκτες του, ακόμη και αν αυτοί ήταν μεγαλύτερης ηλικίας από τον ίδιο.

Το καλοκαίρι του 1990 και λίγο πριν την οριστική ένωση της Ανατολικής και της Δυτικής Γερμανίας, με το γκρέμισμα του Τείχους, γίνεται ένας από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που κάνουν το βήμα από την… Ανατολή στην Δύση. Μετά από πέντε χρόνια στην Ντιναμό Δρέσδης, με 102 συμμετοχές και 39 γκολ, αποφασίζει να κάνει κάτι διαφορετικό στην ποδοσφαιρική του καριέρα. Η Στουτγάρδη του προσφέρει συμβόλαιο, με τον ίδιο να το αποδέχεται και να συνεχίζει εκεί. Με την φανέλα της Βοημών θα τον μάθουν πλέον όλοι οι Γερμανοί! Ένας ικανότατος μέσος που δεν θα κερδίσει όμως εξαρχής την εκτίμηση όλων. Δεν είναι και λίγοι εκείνοι που τον θεώρησαν «λίγο», πιστεύοντας ότι είναι μεν χρήσιμος, αλλά όχι τόσο ώστε να κάνει τη διαφορά σε μία ομάδα. Στη Στουτγάρδη πάντως είχαν διαφορετική άποψη. Σκόραρε 11 φορές στη πρώτη του σεζόν, καθώς η ομάδα έφτασε στην 6η θέση στη Μπουντεσλίγκα και την επόμενη χρονιά σημείωσε 9 γκολ, βοηθώντας τη Στουτγάρδη να γίνει ο πρώτος πρωταθλητής της επανένωσης της Γερμανίας. Σπάνια εκτός 11κάδας, έπειτα από μία διετία στην γερμανική ομάδα, συμπληρώνει 63 συμμετοχές και 20 γκολ.

Η Ίντερ, που είχε στηριχτεί και παλαιότερα σε Γερμανούς ποδοσφαιριστές, όπως ο Λόταρ Ματέους (Lothar Herbert Matthäus) και ο Γιούργκεν Κλίνσμαν (Jürgen Klinsmann), αποφασίσει να επενδύσει πάνω του. Έχει «χτίσει» ένα καλό όνομα και οι «νερατζούρι» προσφέροντας ένα καλό συμβόλαιο, τον κάνουν δικό τους. Στην Ιταλία όμως τα πράγματα είναι δύσκολα. Ο Ζάμερ, στην πρώτη του απόπειρα να φύγει από την πατρίδα του, δεν θα τα καταφέρει. Ολοκληρώνει την σεζόν μόλις με 11 παιχνίδια και 4 γκολ, συμπεριλαμβανομένου ενός εναντίον της Γιουβέντους. Θα ταλαιπωρηθεί και από τραυματισμό αλλά θα αντιληφθεί σύντομα ότι το κλίμα στο Μιλάνο δεν τον σήκωνε. Ουδέποτε κατόρθωσε να προσαρμοστεί στον ιταλικό τρόπο ζωής, να γίνει αγαπητός και κυρίως ουδέποτε έπεισε τον προπονητή του πως αξίζει την φανέλα του βασικού. Άλλο πρωτάθλημα, άλλες απαιτήσεις. «Ίσως δεν ήμουν και πολύ ώριμος για το βήμα αυτό. Αν το έκανα μερικά χρόνια αργότερα, μπορεί τα πράγματα να ήταν διαφορετικά» έλεγε ο ίδιος αρκετά χρόνια μετά.

Ψαχνόταν από τα μέσα κιόλας της σεζόν του στην Ιταλία για επιστροφή στην Γερμανία και τον Ιανουάριο του 1993, αυτό γίνεται πραγματικότητα. Η Μπορούσια του Ντόρτμουντ είναι αυτή που τον φέρνει και πάλι στο γερμανικό πρωτάθλημα και ο Ζάμερ μαζί της πέρασε μερικές από τις σπουδαιότερες στιγμές της ποδοσφαιρικής του καριέρας! Βγάζει και πάλι τον καλό του εαυτό, αποκτά ξανά το αίσθημα του νικητή, πατάει γερά στο γήπεδο και η Μπορούσια αρχίζει να χτίζει γύρω του μία ομάδα που έμελλε τον Μάιο του 1997 να φθάσει στην κορυφή της Ευρώπης! Οδηγώντας την ομάδα πρώτα στην κατάκτηση της Μπουντεσλίγκα το 1995 και το 1996, οδηγεί τη Ντόρτμουντ στη κατάκτηση και του Τσάμπιονς Λιγκ το 1997, κερδίζοντας στο Μόναχο την Γιουβέντους με 3-1! Κατέκτησε και το Διηπειρωτικό Κύπελλο αυτής της χρονιάς. Ο Ζάμερ είναι ο φυσικός ηγέτης της ομάδας, έστω κι αν δεν είναι ο άνθρωπος που σκοράρει.

Για της επιδόσεις του, το 1996 θα ψηφιστεί ως Κορυφαίος Ποδοσφαιριστής στην Ευρώπη, κερδίζοντας τη Χρυσή Μπάλα, παραμένοντας ο τελευταίος Γερμανός που έχει κερδίσει το τρόπαιο. Ο Ότμαρ Χίτσφελντ (Ottmar Hitzfeld) θα ομολογήσει ότι: «ο Ζάμερ είναι ο δεύτερος προπονητής της ομάδας αυτής στον αγωνιστικό χώρο». Ο κόσμος τον λάτρεψε και ο κοκκινομάλλης ποδοσφαιριστής δεν πρόδωσε ουσιαστικά ποτέ την αγάπη αυτή. Παρά τις προτάσεις που είχε συχνά, δεν έφυγε από το Ντόρτμουντ. Στις 4 Οκτωβρίου του 1997, παίζοντας με τη φανέλα της Ντόρτμουντ εναντίον της Αρμίνια του Μπίλεφελντ, τραυματίστηκε σοβαρά στον αστράγαλο. Υποβλήθηκε σε τρεις εγχειρήσεις, αλλά το πρόβλημά του αποδείχθηκε αξεπέραστο. Λίγους μήνες αργότερα, σε ηλικία μόλις 31 ετών, ο διεθνής άσος αποφάσισε να κρεμάσει τα παπούτσια του, έχοντας 115 συμμετοχές και 21 γκολ με την Μπορούσια, όντας εκλεγμένος δύο φορές ως κορυφαίος Γερμανός ποδοσφαιριστής, το 1995 και 1996!

Ο Ματίας Ζάμερ ανήκει σε μία όχι και τόσο μεγάλη κατηγορία ποδοσφαιριστών, που κατόρθωσε να γίνει διεθνής με δύο διαφορετικές εθνικές ομάδες. Πριν από την «Ένωση», ο Ζάμερ ήταν διεθνής με την ομάδα της Ανατολικής Γερμανίας. Τον Νοέμβριο του 1986, έκανε το ντεμπούτο του, σε ένα προκριματικό για το Euro του 1988, εναντίον της Γαλλίας στο Zentralstadion της Λειψίας. Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1990, ως αρχηγός της, έπαιξε τον τελευταίο του αγώνα για την Ανατολική Γερμανία, σκοράροντας 2 γκολ, στη νίκη επί του Βελγίου με 2-0 στις Βρυξέλλες. Μάλιστα, το πρώτο του γκολ με την φανέλα της Ανατολικής Γερμανίας, το πέτυχε σε φιλικό παιχνίδι εναντίον της Ελλάδας, στις 31 Αυγούστου του 1988, στη νίκη των Ανατολικογερμανών με 1-0. Μέτρησε 23 συμμετοχές και 6 γκολ, πριν γίνει διεθνής και με την ενωμένη πια Γερμανία μετά το 1990.

Στις 19 Δεκεμβρίου του 1990, έκανε το ντεμπούτο του για τη ενοποιημένη Γερμανία, η οποία ως επί το πλείστον αποτελούνταν από παίκτες της Δυτικογερμανικής ομάδας που είχε κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990. Ο αγώνας έγινε στη Στουτγάρδη και η Γερμανία νίκησε με 4-0 την Ελβετία. Με την Εθνική Γερμανίας, μέτρησε 51 συμμετοχές και 8 γκολ. Ήταν ένας από τους στυλοβάτες μάλιστα της «νασιονάλμανσφτ» το 1996, όταν τα «πάντσερ» κατέκτησαν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, ενώ αγωνίστηκε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994. Θα μπορούσε να έχει ένα ακόμη τρόπαιο, όμως στον τελικό του 1992 η Γερμανία ηττήθηκε από την Δανία. Στις 7 Ιουνίου του 1997, έπαιξε τον τελευταίο του αγώνα του για τη Γερμανία σε προκριματικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 εναντίον της Ουκρανίας στο Κίεβο.

Είχε καταφέρει να συνδέσει το όνομα του με τις πιο ένδοξες στιγμές της Μπορούσια και όπως ήταν λογικό, η διοίκηση του έκανε ήδη πρόταση να παραμείνει στην ομάδα. Όπως κι έγινε. Από το καλοκαίρι του 2000 και για 4 χρόνια κάθισε στον πάγκο της Μπορούσια Ντόρτμουντ. Όλοι πίστευαν πως θα γίνει ένας πολύ καλός προπονητής και δεν έπεσαν πολύ έξω. Ο Ζάμερ έδωσε αρκετά από τα στοιχεία που ήθελε στην Μπορούσια. Την περίοδο 2001/02 πανηγύρισε πρωτάθλημα μαζί της και ως προπονητής, ενώ έφθασε μέχρι και τον τελικό του κυπέλλου UEFA, αλλά ηττήθηκε 2-3 από την Φέγενορντ. Για τη σεζόν 2004/05, ανέλαβε προπονητής στη Στουτγάρδη, αλλά μετά από μόλις μια περίοδο στον πάγκο της ομάδας, απολύθηκε. Την 1η Απριλίου του 2006, διορίστηκε τεχνικός διευθυντής της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (DFB), υπογράφοντας πενταετές συμβόλαιο. Η θέση του ήταν νέα και περιλάμβανε την ευθύνη για τις εθνικές ομάδες Νέων, με έμφαση σε νέα ταλέντα μεταξύ των ηλικιών 11 και 18 ετών. Από τις 2 Ιουλίου του 2012, ήταν αθλητικός διευθυντής στη Μπαγερν.

Την άνοιξη του 2016, έγινε γνωστό πως ένας θρόμβος στον εγκέφαλο ανάγκασε τον Ζάμερ να απέχει από τα καθήκοντά του ως αθλητικός διευθυντής των Βαυαρών. Ζει στο Μόναχο, είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά, την Sarah, τον Marvin και τον Leon.

PALMARES

Περίοδος: Σύλλογος, Συμμετοχές (Γκολ)

Εφηβική καριέρα

· 1976–1985: Sportgemeinschaft Dynamo Dresden