Η διοργάνωση είναι το Κόπα Λιμπερταδόρες του 2016 και είμαστε στη δεύτερη φάση, τη Φάση των ομίλων. Ο 4ος Όμιλος, απαρτίζεται από την Ατλέτικο Νασιονάλ του Μεντεγίν από τη Κολομβία, την Ουρακάν από την Αργεντινή, την Πενιαρόλ από την Ουρουγουάη και τη Σπόρτινγκ Κριστάλ από το Περού. Έχουμε φτάσει στην 5η από τις 6 αγωνιστικές, οι Κολομβιανοί της Ατλέτικο Νασιονάλ κάνουν περίπατο, πετυχαίνοντας παντού νίκες, αλλά από κει και κάτω «…καίγεται το πελεκούδι» που λένε και στο χωριό μου! Οι Αργεντίνοι έχουν μεν ένα μικρό προβάδισμα, αλλά και οι άλλοι διατηρούν ελπίδες πρόκρισης, συνεπικουρούμενου και του προγράμματος. Βαθμολογικά, η Ουρακάν είναι στη 2η θέση με 6 βαθμούς, 3η είναι η Σπόρτινγκ Κριστάλ με 4 και τελευταία η Πενιαρόλ με 1.
Στις 12 Απριλίου του 2016, 5η αγωνιστική όπως είπαμε και η Ουρακάν υποδέχθηκε την Πενιαρόλ στο «Τομάς Αντόλφο Ντουκό» του Μπουένος Άιρες. Έχουμε φτάσει στα «τελειώματα της κλεψύδρας», το ματσάκι είναι στο 0-0 και μπαίνουμε στα «χασομέρια»! Η Ουρακάν επιτίθεται από αριστερά, η μπάλα φτάνει στον 37χρονο Ντανιέλ Μοντενέγκρο -με το παρατσούκλι «Ρόλφι» (Daniel Gastón “Rolfi” Montenegro Casella), που φτάνει σχετικά ανενόχλητος λίγο έξω από τη μεγάλη περιοχή των Ουρουγουανών, πιάνει το σουτ και γράφει το 1-0! Ο κόσμος τρελαίνεται, οι παίκτες αγκαλιάζονται, ο κλασικός Αργεντίνος σπίκερ παραληρεί, η κάμερα εστιάζει σ’ έναν παππού στις εξέδρες που χτυπιέται στα σύρματα (που αν είσαι άσχετος με το άθλημα, τη κατάσταση τη λες και εγκεφαλικό επεισόδιο!), αφήνοντάς τα μόνο για να ανοίξει τα χέρια του στον ουρανό σε στάση ικεσίας (προφανώς ευχαριστώντας τον Ύψιστο!), ΌΜΩΣ… η κάμερα εστιάζει σ’ έναν παίκτη της Ουρακάν που «τα λέει» με τον Επόπτη, για να γίνει αντιληπτό ότι τελικά το γκολ έχει ακυρωθεί, αφού ο επόπτης υπέδειξε οφσάιντ!
Ο Ντανιέλ «Ρόλφι» Μοντενέγκρο διεκδικεί τη μπάλα από τον Ματίας Αγκιρεγκαράι (Δ) και τον Νικολάς Αλμπαρασίν.
Η Πενιαρόλ, που ξεκίνησε άσχημα με εντός έδρας ήττα από την Ουρακάν και στη συνέχεια ταξίδεψε στην Κολομβία, όπου έχασε από την Ατλέτικο Νασιονάλ με 2-0, κυνηγάει τις όποιες ελπίδες της για νίκη που θα της δώσει το δικαίωμα στη πρόκριση, μιας και την τελευταία αγωνιστική υποδέχεται τη Σπόρτινγκ Κριστάλ στο Μοντεβιδέο, ενώ η Ουρακάν θα ταξιδέψει στη Κολομβία! Παίζει με 10 από το 22ο λεπτό, μετά την αποβολή του Ναχιτάν Νάντες (Nahitan Nández Acosta), και εκμεταλλευόμενη την αναστάτωση από την ακύρωση του γκολ και τις διαμαρτυρίες, φτάνει σχετικά εύκολα δεξιά και ο Ερνάν Νόβικ (Hernán Novick Rettich) μπαίνει ανενόχλητος μέσα στη μεγάλη περιοχή των Αργεντίνων! Εξαπολύει το δεξί, που αποκρούει με δυσκολία ο τερματοφύλακας της Ουρακάν, ο Μάρκος Ντίας (Marcos Guillermo Díaz) και κερδίζει κόρνερ (το σουτ πήγε χαμηλά γιατί αν πήγαινε ψηλά…).
Ο Φεντερίκο Μαντσινέλι της Ουρακάν σε μονομαχία με τον Νικολάς Αλμπαρασίν της Πενιαρόλ.
Ο τερματοφύλακας της Πενιαρόλ, ο Γκαστόν Γκουρουσεάγα (Gastón Guruceaga Fagúndez), μπαίνει ξαφνικά στο τηλεοπτικό κάδρο, προωθούμενος στην αντίπαλη περιοχή, προφανώς για ενίσχυση της επίθεσης! Το κόρνερ εκτελείται από τον Νόβικ, η μπάλα πάει στη καρδιά της μικρής περιοχής, ο Γκουρουσεάγα πηδάει μαζί με έναν ακόμα παίκτη της Πενιαρόλ ΚΑΙ τον Ντίας, κερδίζει την κεφαλιά και σκοράρει! ΑΛΛΆ… ο διαιτητής Ομάρ Πόνσε (Omar Andrés Ponce Manzo) από τον Ισημερινό, βλέπει (μάλλον σωστά…) επιθετικό φάουλ! Ο ενθουσιασμός των Ουρουγουανών πέφτει στα τάρταρα, ο Γκουρουσεάγα πιάνει με απόγνωση το κεφάλι του και ξεκινάει απεγνωσμένα να επιστρέψει στην εστία του, τη ώρα που οι 3 παίκτες της Ουρακάν βρίσκονται ΗΔΗ λίγο μετά το κέντρο του γηπέδου, αντιμέτωποι με 2 παίκτες της Πενιαρόλ που ψάχνουν τρόπο να αναχαιτίσουν την επίθεση! Συμβαίνει όμως το -ποδοσφαιρικά- τρελό, αφού είναι εμφανές ότι οι παίκτες της Ουρακάν -φαίνεται να- καθυστερούν να κάνουν την γρήγορη επίθεση, ενώ κανείς τους ΔΕΝ σκέφτεται να κάνει έστω κι ένα σουτ στην άδεια εστία! Ο Ραμόν Άμπιλα (Ramón Darío Ábila), που όλοι στην Αργεντινή ξέρουν ως «Γουαντσόπε», κόβεται σχετικά εύκολα και η μπάλα βγαίνει πλάγιο!
Ο Ντιέγκο Φορλάν σε μια επιθετική του προσπάθεια με αντίπαλο τον Χούγκο Νέρβο.
Το πλάγιο εκτελείται, οι Ουρουγουανοί έχουν επιστρέψει και οργανωθεί, η μπάλα χάνεται για την Ουρακάν και οι κιτρινόμαυροι του Μοντεβιδέο ξεκινούν καινούργια αντεπίθεση, στην ύστατη προσπάθειά τους να πετύχουν το χρυσό γκολ! Βγαίνουν τρεις με τρεις, η μπαλιά όμως που γίνεται είναι περισσότερο για να «κάνουμε καθυστέρηση» παρά για να τους «πιάσουμε στον ύπνο»! Η μπάλα φτάνει στον Ντιέγκο Φορλάν (Diego Martin Forlan Corazo) που είναι μεν μέσα στη μεγάλη περιοχή, αλλά περικυκλωμένος από τους Αργεντίνους που έχουν επιστρέψει! Βλέποντας ότι δεν μπορεί να γίνει ιδιαίτερα απειλητικός, βλέπει τον Νόβικ περίπου στο πέναλτι! Του πετάει τη μπάλα, αλλ’ αυτός μάλλον δεν την περίμενε και κόβεται πολύ εύκολα, με τη μπάλα να φτάνει στον Μάρκος Ντίας, ο οποίος κάνει το βολέ και μέχρι η μπάλα να ξανακουμπήσει χορτάρι, το παιχνίδι λήγει!
Ο Μαρσέλ Νόβικ της Πενιαρόλ, διεκδικεί τη μπάλα με τον Ματίας Φρίτζλερ της Ουρακάν.
Και τότε ξεκίνησε το πανηγύρι! Το τηλεοπτικό κάδρο γεμίζει από τους παίκτες ΚΑΙ των δύο ομάδων που τρέχουν προς τον διαιτητή! Όχι, ΔΕΝ μαλώνουν μεταξύ τους, αλλά είναι ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΊΟΝ του διαιτητή, προφανώς για τα δυο γκολ που ακύρωσε στις καθυστερήσεις! Πρώτα οι της Ουρακάν εξαπολύουν τις διαμαρτυρίες προς τον «άρχοντα» ο οποίος έχει περικυκλωθεί από αστυνομικούς για προστασία! Ακολούθησαν σχεδόν αμέσως οι της Πενιαρόλ! Δημοσιογράφοι και παρατρεχάμενοι εισβάλουν στο γήπεδο, ψάχνοντας τους πρωταγωνιστές για δηλώσεις, με τον τερματοφύλακα Μάρκος Ντίας να παραχωρεί συνέντευξη, αγκομαχώντας προφανώς μετά από τις αψιμαχίες, χαρακτηρίζοντας τον ρέφερι «κλέφτη/ληστή» (…robó), φτάνοντας λίγο αργότερα, όταν τον βλέπει να αποχωρεί, να τον χαρακτηρίσει «…αρουραίο» (…rata)!
«Nos robó. Es un ladrón, se va como un rata»! (Μας λήστεψε! Είναι ένας κλέφτης, κοιτάξτε τον που φεύγει σαν αρουραίος)!…
Ο Γκαστόν Γκουρουσεάγα πετυχαίνει το γκολ που ακυρώθηκε ως επιθετικό φάουλ.
Για την ιστορία: η Ουρακάν με την ισοπαλία πήγε στους 7 βαθμούς και η Πενιαρόλ -αποκλεισμένη πλέον- στους 2. Την ίδια αγωνιστική η Ατλέτικο Νασιονάλ νίκησε τη Σπόρτινγκ Κριστάλ με 1-0 στη Λίμα του Περού, κρατώντας τη στους 4 Βαθμούς. Τη τελευταία αγωνιστική, η Ουρακάν ήλθε ισόπαλη 0-0 με την Ατλέτικο Νασιονάλ στο Μεντεγίν, στο μοναδικό παιχνίδι που ΔΕΝ νίκησαν οι Κολομβιανοί στον Όμιλο, έφτασε τους 8 βαθμούς και προκρίθηκε. Η Πενιαρόλ αποχαιρέτισε τον θεσμό με νίκη 4-3 επί της Σπόρτινγκ Κριστάλ στο Μοντεβιδέο, τερματίζοντας στη 3η θέση με 5 βαθμούς.
Ο διαιτητής από τον Ισημερινό θα θυμάται ότι τον κυνηγούσαν ΚΑΙ ΟΙ 22 παίκτες!
8 Ιουνίου 1969, Τεγκουσιγκάλπα, Ονδούρα. Στον αγωνιστικό χώρο του Εθνικού Σταδίου της χώρας τίθενται αντιμέτωπες οι εθνικές ομάδες της Ονδούρας και του Ελ Σαλβαδόρ για μια θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 στο Μεξικό. Στο τελευταίο λεπτό του αγώνα ο επιθετικός της Ονδούρας Χοσέ Καρντόνα, ήδη παίκτης της ισπανικής Ατλέτικο Μαδρίτης, πετυχαίνει το νικηφόρο τέρμα για την ομάδα του, προκαλώντας ντελίριο σε όλη τη χώρα.
Αντιθέτως, στο Σαν Σαλβαδόρ, την πρωτεύουσα του Ελ Σαλβαδόρ, το κλίμα είναι πένθιμο. Τη στιγμή που ο Καρντόνα πετυχαίνει το γκολ, η δεκαοχτάχρονη Αμέλια Μπολάνιος, η οποία παρακολουθεί στην τηλεόραση τον αγώνα μαζί με την οικογένειά της, πετάγεται και τρέχει στο γραφείο του πατέρα της. Ανοίγει ένα συρτάρι, βγάζει ένα πιστόλι που φυλούσε ο πατέρας της και αυτοπυροβολείται στην καρδιά. ‘Η νεαρή κοπέλα δεν άντεξε την ταπείνωση που υπέστη η πατρίδα της’ θα γράψει την επομένη η εφημερίδα El Nacional. Στην κηδεία της Μπολάνιος, που μεταδίδεται ζωντανά στην τηλεόραση, το πλήθος που τη συνοδεύει στο κοιμητήριο είναι τεράστιο. Στην κεφαλή της νεκρώσιμης πομπής προχωράει τιμητικός λόχος του στρατού με λάβαρο. Το φέρετρο, καλυμμένο με τη σημαία του Ελ Σαλβαδόρ, ακολουθούν ο Πρόεδρος και οι υπουργοί της κυβέρνησης. Πίσω από τους πολιτικούς πορεύεται σύσσωμη η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία έχει επιστρέψει το πρωί της ίδιας μέρας από την Τεγκουσιγκάλπα. Η αυτοκτονία της Μπολάνιος είναι ένα μόνο από τα στοπ-καρέ μιας σύγκρουσης που σιγόκαιγε για αρκετά χρόνια και ξέσπασε σε ένοπλη σύγκρουση με αφορμή το ποδόσφαιρο, κι έχει μείνει γνωστή ως ‘Ο Πόλεμος των 100 Ωρών’.
Ονδούρα και Ελ Σαλβαδόρ είναι δύο γειτονικές χώρες στην Κεντρική Αμερική. Τα δύο αυτά κράτη μοιράζονται πολλά κοινά στοιχεία όπως η γλώσσα (ισπανικά), η θρησκεία (Ρωμαιοκαθολικισμός), η φτώχεια και η μεγάλη κοινωνική ανισότητα, αμφότερες είχαν (τότε) στην ηγεσία τους στρατιωτικές δικτατορίες, αλλά παρουσιάζουν και σημαντικές διαφορές. Οι κοινωνικές ανισότητες ήταν δραματικές και τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα ζούσαν πολύ δύσκολα. Οι Αμερικανοί είχαν την γενική εποπτεία και τον έλεγχό τους, θέλοντας να δημιουργήσουν έναν χώρο που θα μπορούσε να αποτελέσει αντίβαρο στην Κούβα, η οποία είχε Κομμουνιστικό καθεστώς.
Το Ελ Σαλβαδόρ είναι η μικρότερη χώρα της περιοχής με τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή πυκνότητα στην αμερικανική ήπειρο, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της γης βρίσκεται στα χέρια μιας ολιγαρχίας γαιοκτημόνων. Χίλιοι γαιοκτήμονες κατέχουν δεκαπλάσια γη απ’ ό,τι εκατό χιλιάδες χωρικοί μαζί ενώ τα δύο τρίτα του αγροτικού πληθυσμού είναι ακτήμονες. Λίγες εναλλακτικές υπάρχουν γι’ αυτούς τους ακτήμονες. Η μετανάστευση στη γειτονική Ονδούρα είναι μία από τις εναλλακτικές αυτές.
Η Ονδούρα είναι πέντε φορές μεγαλύτερη από το Ελ Σαλβαδόρ, αλλά έχει το μισό πληθυσμό. Υπάρχει γη προς διάθεση, την οποία οι χωρικοί του Ελ Σαλβαδόρ την βλέπουν σαν τη δική τους Γη της Επαγγελίας. Ένα συνεχές αθόρυβο μεταναστευτικό κύμα καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα, αλλά κυρίως μεταπολεμικά, κατευθύνεται προς την Ονδούρα, όπου οι φτωχοί Σαλβαδορινοί αναζητούν εργασία στις απέραντες φυτείες μπανανών. Πρόκειται περί μιας μετανάστευσης σιωπηρής, λαθραίας, αλλά υπό την ανοχή της κυβέρνησης της Ονδούρας. Οι μεγαλογαιοκτήμονες στο Ελ Σαλβαδόρ ευνοούν αυτό το κύμα μετανάστευσης, καθώς αποτελεί έναν τρόπο αποσυμπίεσης της εγχώριας κοινωνικής πίεσης για αναδιανομή της γης.
Οι χωρικοί από το Ελ Σαλβαδόρ στήνουν τις δικές τους κοινότητες, τα δικά τους χωριά και καταφέρνουν να επιτύχουν ένα επίπεδο διαβίωσης καλύτερο από εκείνο στην πατρίδα τους. Το 1969 ο αριθμός τους ανέρχεται στους 300.000, το 15-20% του πληθυσμού της Ονδούρας. Μια βραδυφλεγής βόμβα που ήταν έτοιμη να εκραγεί. Απλά χρειαζόταν το κατάλληλο φιτίλι.
Ωστόσο, τη δεκαετία του 1960 ξεσπούν ταραχές στη χώρα όταν αγρότες της Ονδούρας απαιτούν από την κυβέρνησή τους να τους παραχωρήσει γη. Το 1962, η κυβέρνηση του προέδρου Οσβάλντο Λόπες Αρεγιάνο (Oswaldo Lopez Arellano) προχωρά σε αγροτική μεταρρύθμιση, αλλά με ορισμένες ιδιαιτερότητες, αφού επιχείρησε αναδασμό της γης στρεφόμενη κατά της ακίνητης περιουσίας των μεταναστών από το Σαλβαδόρ. Η κυβέρνηση είναι απολύτως εξηρτημένη από τις Ηνωμένες Πολιτείες τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Το διάταγμα της αγροτικής μεταρρύθμισης δεν προβλέπει τη διανομή της γης που ανήκει στον αμερικανικό κολοσσό United Fruit Company, το μεγαλύτερο παραγωγό και εξαγωγέα μπανάνας στον κόσμο (βλ. μάρκα Chiquita), ενώ οι μεγαλογαιοκτήμονες δεν αισθάνονται κάποιον κίνδυνο από τα μέτρα της κυβέρνησης.
[Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη από το 1901 ο Αμερικανός συγγραφέας O. Henry (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του William Sydney Porter) είχε επινοήσει τον όρο ‘banana republic’ (ελληνιστί ‘μπανανίες’) για να περιγράψει εκείνες τις χώρες όπου επικρατεί μεγάλη πολιτική αστάθεια, η οικονομία τους περιστρέφεται γύρω από την εκμετάλλευση ενός και μοναδικού προϊόντος (π.χ. μπανάνες, ορυκτά κ.λπ.), η πολιτική εξουσία βρίσκεται στα χέρια μιας πλουτοκρατίας, την οποία μοιράζεται και με τη στρατιωτική ελίτ, ενώ η εργατική τάξη ζει στην εξαθλίωση. Ο O. Henry είχε την Ονδούρα ως πρότυπο για τον ορισμό αυτό.]
Στο επίκεντρο αυτής της κατ’ ευφημισμόν αγροτικής μεταρρύθμισης μπήκε όπως είπαμε η γη την οποία κατέχουν οι αγρότες από το Ελ Σαλβαδόρ. Χιλιάδες άνθρωποι που είχαν φύγει από την πατρίδα τους για ένα καλύτερο μέλλον, είχαν ένα μήνα διορία για να αφήσουν τις περιουσίες τους, τις οποίες και μοίρασε στους ντόπιους ακτήμονες. Οι μετανάστες από το Σαλβαδόρ βρέθηκαν σε δύσκολη θέση, αφού αισθάνονταν πλέον ξένοι και παρείσακτοι στη χώρα που τους φιλοξενούσε για αρκετές δεκαετίες. Ο Αρεγιάνο δεν τα έβαζε με τους ντόπιους φεουδάρχες και τους Αμερικανούς, με αποτέλεσμα να κυνηγήσει τους αδύναμους.
Η αντίδραση των Σαλβαδορινών αγροτών είναι άμεση. Αυτή η γη είναι ό,τι έχουν, αν την χάσουν, δεν έχουν τίποτα. Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση του προέδρου Fidel Sanchez Hernandez αντιδρά στην απόφαση της Ονδούρας και αρνείται να δεχτεί πίσω τους αγρότες αυτούς, καθώς φοβάται ότι η επιστροφή 300.000 αγροτών θα προκαλέσει εμφύλιες συγκρούσεις στο εσωτερικό της χώρας.
Τα περιστατικά ρατσισμού και βίας έκαναν την εμφάνισή τους ανάμεσα σε γηγενείς και μετανάστες ολοένα και πιο συχνά. Χιλιάδες Σαλβαδορινοί απελαύνονται. Οι σχέσεις των δύο χωρών είναι ιδιαίτερα τεταμένες, ενώ οι εφημερίδες και από τις δύο πλευρές των συνόρων διεξάγουν έναν πόλεμο προπαγάνδας και δαιμονοποίησης του εχθρού. Ο Τύπος του Ελ Σαλβαδόρ έπαιζε τα δικά του παιχνίδια, δημοσιεύοντας σχετικά περιστατικά, βάζοντας και την σχετική... σάλτσα, ενώ οι διπλωμάτες δεν μπορούσαν να "γεφυρώσουν" το χάσμα που υπήρχε. Η ελίτ των γαιοκτημόνων του Ελ Σαλβαδόρ ζητάει από την κυβέρνηση ν’ αναλάβει στρατιωτική δράση. Η κατάσταση δεν αργεί να εκτραχυνθεί καθώς σημειώνονται πογκρόμ ενώ πολλά καταστήματα καταστρέφονται από εμπρησμούς.
Οι δύο δικτάτορες έβλεπαν με... συμπάθεια μια πολεμική σύρραξη που για τα δικά τους πολιτικά παιχνίδια έμοιαζε με βάλσαμο. Επιπλέον, Ονδούρα και Ελ Σαλβαδόρ ερίζουν και για τα θαλάσσια σύνορά τους στον Κόλπο Fonseca στον Ειρηνικό Ωκεανό, παράμετρος που εξάπτει τα πάθη στις δύο πλευρές.
Κάπου εκεί, το ποδόσφαιρο δημιούργησε ένα υπέροχο σκηνικό για ό,τι τραγικό έμελλε να ακολουθήσει, χωρίς βέβαια να ευθύνεται το ίδιο το άθλημα, αλλά τα αρρωστημένα μυαλά των δυο ηγεσιών και όλων εκείνων που θα επωφελούνται από τις εχθροπραξίες. Είναι ακριβώς αυτό το κλίμα που επικρατεί όταν Ονδούρα και Ελ Σαλβαδόρ καλούνται να αγωνιστούν για μια θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1970 στο Μεξικό. Θα είναι η πρώτη παρουσία για όποια από τις δύο χώρες καταφέρει να προκριθεί. [Σημ: ο νικητής του ζευγαριού θα αντιμετώπιζε την Αϊτή στον τελικό προκριματικό γύρο].
Ο πρώτος αγώνας ορίζεται για τις 8 Ιουνίου στην πρωτεύουσα της Ονδούρας, Τεγκουσιγκάλπα. Η ομάδα του Ελ Σαλβαδόρ καταλύει σε ξενοδοχείο της πρωτεύουσας, αλλά οι ποδοσφαιριστές δεν θα καταφέρουν να κλείσουν μάτι. Το ξενοδοχείο είναι περικυκλωμένο από πλήθος ανθρώπων που πετάει πέτρες στα παράθυρα, βαράει με ξύλα άδεια βαρέλια και σκάνε βαρελότα, ενώ οι κόρνες των αυτοκινήτων ουρλιάζουν δαιμονισμένα. Όλη νύχτα οι οπαδοί της Ονδούρας προκαλούν ένα πανδαιμόνιο, πρακτική η οποία, ωστόσο, δεν είναι καθόλου σπάνια στις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Την επόμενη μέρα η Ονδούρα με γκολ του Καρντόνα στο τελευταίο λεπτό παίρνει τη νίκη. Εν μέσω σφυριγμάτων και φτυσιμάτων οι παίχτες του Ελ Σαλβαδόρ καταφέρνουν να φτάσουν στο αεροδρόμιο της Τεγκουσιγκάλπα και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Εκατοντάδες
Σαλβαδορινοί αγρότες συνωστίζονται σε κέντρα υποδοχής που έχει στήσει ο Ερυθρός
Σταυρός στο Ελ Σαλβαδόρ για να τους υποδεχτεί μετά την απέλασή τους από την
Ονδούρα το 1969.
Ο Τύπος του Σαλβαδόρ άφησε υπονοούμενα για το παιχνίδι, ενώ η προπαγάνδα ήταν τεράστια, Μία εβδομάδα μετά, στις 15 Ιουνίου, λαμβάνει χώρα η ρεβάνς στο στάδιο Flor Blanca (Λευκό Λουλούδι) στην πρωτεύουσα Σαν Σαλβαδόρ. Αυτή τη φορά είναι η σειρά της ομάδας της Ονδούρας να περάσει μια άγρυπνη νύχτα. Οι Σαλβαδορινοί οπαδοί τούς επιφυλάσσουν εφιαλτική υποδοχή. Στο ξενοδοχείο που διαμένει η αποστολή της Ονδούρας ένας εξαγριωμένο πλήθος οπαδών σπάει τα παράθυρα, πετάει μέσα κλούβια αυγά, βρώμικες πατσαβούρες, ακόμα και ψόφιους αρουραίους. Την επομένη οι παίχτες μεταφέρονται με τεθωρακισμένα οχήματα στο γήπεδο μέσα από τον όχλο, που κρατάει πορτρέτα της Αμέλια Μπολάνιος, που έχει πλέον ανακηρυχθεί εθνική ηρωίδα.
Ωστόσο, και μέσα στο γήπεδο η ατμόσφαιρα δεν είναι η πλέον φιλική για την ομάδα της Ονδούρας. Το στάδιο είναι περικυκλωμένο από στρατιώτες του επίλεκτου σώματος της εθνικής φρουράς (Guardia Nacional) με τα αυτόματα ανά χείρας. Κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου της Ονδούρας, οι οικοδεσπότες ανυψώνουν μια βρόμικη πατσαβούρα αντί για τη σημαία της χώρας, την οποία οπαδοί έχουν ήδη κάψει μπροστά στα μάτια των έκπληκτων παικτών. Μέσα σε αυτό το κλίμα τρομοκρατίας η Ονδούρα θα ηττηθεί με 3-0. Ο πρόεδρος του Σαλβαδόρ, Φιντέλ Σάντσες Ερνάντες, επέρριψε την ευθύνη των επεισοδίων στους κομμουνιστές, ενώ 11 ημέρες μετά (26/6) διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Ονδούρα, έπειτα από πληροφορίες για αντίποινα της αστυνομίας σε βάρος μεταναστών της χώρας του.
‘Ευτυχώς που χάσαμε αυτόν τον αγώνα’, θα δηλώσει με μεγάλη ανακούφιση ο προπονητής της Ονδούρας Μάριο Γκρίφιν. Μετά το τέλος του αγώνα οι ποδοσφαιριστές της Ονδούρας μεταφέρονται άρον άρον με τεθωρακισμένα οχήματα στο αεροδρόμιο. Οι οπαδοί της Ονδούρας (τρελοί, αφελείς, κανείς δεν ξέρει) που είχαν ακολουθήσει την ομάδα στο Σαν Σαλβαδόρ δεν γλιτώνουν το ξύλο. Δύο εξ αυτών χάνουν τη ζωή τους, δεκάδες μεταφέρονται στα νοσοκομεία, ενώ πάνω από 150 αυτοκίνητα οπαδών της Ονδούρας πυρπολούνται. Στην άλλη πλευρά των συνόρων πάνω από 12.000 Σαλβαδορινοί, υπό τον φόβο των αντιποίνων, εγκαταλείπουν την Ονδούρα μέσα σε λίγες ώρες. Τα σύνορα ανάμεσα στις δύο χώρες κλείνουν.
Η ομάδα του Ελ
Σαμβαδόρ που αντιμετώπισε την αντίστοιχη της Ονδούρας στον καθοριστικό αγώνα
της 27ης Ιουνίου 1969 στο Στάδιο Αζτέκα της Πόλης του Μεξικού.
Οι δύο ομάδες θα λύσουν τις διαφορές τους σε τρίτον αγώνα σε ουδέτερο έδαφος αυτή τη φορά, και συγκεκριμένα στο Μεξικό. Πριν από την αναχώρηση της ομάδας για την Πόλη του Μεξικού ο πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ θα υποδεχθεί τους παίχτες στο σπίτι του και θα τους προσφέρει ένα πλούσιο γεύμα ενώ, ταυτόχρονα, το μήνυμά του προς τον Αργεντινό προπονητή Γκρεγκόριο Μπούντιο είναι σαφές: ‘Είσαι ένας ξένος, αλλά, ακόμα και ως ξένος, θα πρέπει να υπερασπιστείς τα χρώματα της εθνικής ομάδας σαν να ήταν τα χρώματα της εθνικής σου!΄. Δεν είναι ένα απλό ποδοσφαιρικό παιχνίδι, αλλά ζήτημα εθνικής υπερηφάνειας.
Πάνω από 5.000 αστυνομικοί έχουν αναλάβει την τήρηση της τάξης εντός κι εκτός του επιβλητικού Σταδίου Αζτέκα στην πρωτεύουσα του Μεξικού ανάμεσα στους οπαδούς των δύο ομάδων. Στον αγωνιστικό χώρο το Ελ Σαλβαδόρ θα επικρατήσει με τελικό σκορ 3-2 στην παράταση και θα πάρει την πρόκριση (αφού θα επικρατήσει αργότερα και της Αϊτής) για το Μουντιάλ του 1970, όπου θα είναι η χειρότερη ομάδα του τουρνουά, αφού δεν θα καταφέρει να πετύχει ούτε ένα γκολ. Κι αν οι όποιες διαφορές στο χορτάρι επιλύθηκαν οριστικά, τα όπλα θα πάρουν τη σκυτάλη.
Στις 14 Ιουλίου τρία πολεμικά αεροσκάφη του Ελ Σαλβαδόρ παραβιάζουν τον εναέριο χώρο της Ονδούρας, ενώ ταυτόχρονα ο στρατός του Ελ Σαλβαδόρ -σαφώς ανώτερος και καλύτερα εξοπλισμένος από εκείνον της Ονδούρας- θα εξαπολύσει χερσαία επίθεση παραβιάζοντας τα σύνορα επιχειρώντας να καταλάβει την κύρια οδική αρτηρία που συνδέει τις δύο πρωτεύουσες. Το Ελ Σαλβαδόρ ποντάρει σε μια γρήγορη κι εύκολη νίκη. Οι χερσαίες δυνάμεις του έφτασαν σε βάθος οκτώ χιλιομέτρων, αλλά η προέλασή τους ανεκόπη ελλείψει εφοδίων και κυρίως καυσίμων. Στη μάχη μπήκαν και πολιτικά αεροπλάνα και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις τα πληρώματα πετούσαν τις βόμβες με τα χέρια. Μεγάλα προβλήματα αντιμετώπιζαν και οι χερσαίες δυνάμεις της Ονδούρας, καθώς πολλές μονάδες υπήρχαν μόνο στα χαρτιά.
Ο Πολωνός ανταποκριτής Ρίτσαρντ Καπισίνσκι βρίσκεται στην Τεγκουσιγκάλπα και περιγράφει τις πρώτες ώρες του πολέμου. ‘Κατά το σούρουπο πάνω από την πόλη εμφανίστηκε ένα αεροπλάνο και έριξε μια βόμβα. Όλοι άκουσαν την έκρηξη. Στους γύρω λόφους αντήχησε ο απότομος απόηχος του μετάλλου που εξερράγη, γι’ αυτό μερικοί έλεγαν μετά ότι επρόκειτο για πολλές βόμβες. Πανικός κατέλαβε την πόλη. Οι άνθρωποι κρύβονταν στα σπίτια τους, οι έμποροι έκλειναν τα καταστήματά τους. Εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα έστεκαν στη μέση του δρόμου. Μια γυναίκα έτρεχε κατά μήκος του πεζοδρομίου φωνάζοντας: ‘Το παιδί μου, το παιδί μου. […] Λίγο αργότερα έσβησε το φως και όλη η Τεγκουσιγκάλπα βυθίστηκε στο σκοτάδι. […] Από νωρίς το πρωί οι άνθρωποι έσκαβαν χαρακώματα κι έστηναν οδοφράγματα. Η πόλη ετοιμαζόταν για πολιορκία. Οι γυναίκες μάζευαν προμήθειες και σφάλιζαν τα παράθυρα με λωρίδες από χαρτί. […] Οι Λατινοαμερικάνοι, που γενικά έχουν μια μανία με τους κατασκόπους, τις μυστικές υπηρεσίες και τις συνωμοσίες, τώρα, σε συνθήκες πολέμου, έβλεπαν παντού τον δάκτυλο της πέμπτης φάλαγγας. Ούτε και στη δική μου περίπτωση τα πράγματα ήταν καλά. Η επίσημη προπαγάνδα και από τις δύο πλευρές του μετώπου είχε εξαπολύσει μια άγρια εκστρατεία κατηγορώντας τους κομμουνιστές για όλα τα δεινά, κι εγώ ήμουν ο μόνος δημοσιογράφος από σοσιαλιστική χώρα εκεί. Μπορούσαν να με διώξουν, αλλά εγώ ήθελα να μείνω στον πόλεμο μέχρι το τέλους’.
Η Ονδούρα, με την υποστήριξη και της Νικαράγουας, αντιδρά με βομβαρδισμούς επίλεκτων στόχων όπως διυλιστήρια και μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Ένα από τα παράδοξα γεγονότα αυτού του πολέμου είναι ότι και οι δύο πλευρές χρησιμοποιούν αεροσκάφη αμερικανικής κατασκευής από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Καπισίνσκι περιγράφει: ‘Πιο αδύναμη και φτωχή, η Ονδούρα αμυνόταν λυσσαλέα. Μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα των στρατώνων βλέπαμε τους ανώτερους αξιωματικούς να ετοιμάζουν τις μονάδες τους για το μέτωπο. Νεαροί νεοσύλλεκτοι παρατάσσονταν σε χαλαρές σειρές. Ήταν λεπτοκαμωμένα, μελαμψά αγόρια, όλοι Ινδιάνοι, με πρόσωπα σφιγμένα, φοβισμένα, αλλά και πεισμωμένα. Οι αξιωματικοί έλεγαν κάτι, έδειχναν με το δάκτυλο τον μακρινό ορίζοντα. Ύστερα ερχόταν ο ιερέας και ράντιζε με αγιαστούρα τις διμοιρίες που πήγαιναν στον θάνατο’.
Μέσα σε αυτό το κλίμα η κυβέρνηση της Ονδούρας, φοβούμενη περαιτέρω προέλαση του στρατού του Ελ Σαλβαδόρ, ζητά την παρέμβαση του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών (ΟAS), ο οποίος και συγκαλεί έκτακτη συνέλευση στις 18 Ιουλίου ζητώντας την παύση των εχθροπραξιών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εμπλέκονται άμεσα στην επίλυση της διαφοράς. Το Ελ Σαλβαδόρ απαιτεί τη λήψη μέτρων για την προάσπιση των πολιτών του στην Ονδούρα, αίτημα που γίνεται δεκτό, ενώ δεν επιβάλλονται οι οικονομικές κυρώσεις με τις οποίες απειλούσε ο OAS το Ελ Σαλβαδόρ. Τα τελευταία στρατεύματα του Ελ Σαλβαδόρ θα εγκαταλείψουν την Ονδούρα στις 2 Αυγούστου. Ο πόλεμος ουσιαστικά έχει τελειώσει. Έχει διαρκέσει τέσσερις μέρες, δηλαδή 100 ώρες. Πάνω από 6.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, 12.000 είναι οι τραυματίες, ενώ πάνω από 50.000 άνθρωποι αναγκάζονται να μετακινηθούν σε άλλα σημεία, καθώς τα χωριά τους έχουν καταστραφεί.
Οι πόλεις που έγιναν οι μάχες, ήταν κυριολεκτικά διαλυμένες, ενώ οι δυο χούντες αύξησαν τη δύναμή τους. Ένα μεγάλο μέρος των Σαλβαδορινών αγροτών που ζούσαν στην Ονδούρα θα επιστρέψουν στην πατρίδα τους, όπου η κυβέρνηση δεν θα είναι σε θέση να αποτρέψει τις κοινωνικές εντάσεις, οι οποίες θα οδηγήσουν τελικά στον εμφύλιο πόλεμο δέκα χρόνια μετά, μεταξύ του σκληρού δεξιού καθεστώτος της χώρας και του αριστερού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου «Φαραμπούντο Μαρτί» (FMLN), που διήρκεσε έως το 1991. Στις 30 Οκτωβρίου 1980, οι δύο χώρες υπέγραψαν συνθήκη ειρήνης και αποφάσισαν να φέρουν τις συνοριακές διαφορές τους ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, που το 1992 προσκύρωσε το μεγαλύτερο μέρος των αμφισβητούμενων εδαφών στην Ονδούρα. Πλέον, η δημοκρατία έχει αποκατασταθεί και στις δυο χώρες, που διατηρούν ομαλές διπλωματικές και εμπορικές σχέσεις.
Ο Καπισίνσκι ανακεφαλαιώνει: ‘Και οι δύο κυβερνήσεις έμειναν ικανοποιημένες από τον πόλεμο, γιατί για μερικές ημέρες η Ονδούρα και το Ελ Σαλβαδόρ βρέθηκαν στον επίκεντρο του διεθνούς Τύπου και έγιναν το αντικείμενο του ενδιαφέροντος της διεθνούς κοινής γνώμης. Μικρές χώρες του Τρίτου, του Τέταρτου και βάλε Κόσμου μπορούν να ελπίζουν ότι θα κινήσουν ένα πιο ζωντανό διεθνές ενδιαφέρον μόνον όταν αποφασίσουν να χύσουν αίμα. Είναι μια θλιβερή αλήθεια, αλλά έτσι είναι’.
Ο Καπισίνσκι έχει μερικώς δίκιο. Η πολεμική αυτή σύγκρουση μόνο εν μέρει προκαλεί το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας, καθώς εκείνες τις ημέρες το βλέμμα ολόκληρης της ανθρωπότητας είναι στραμμένο στον ουρανό, και πιο συγκεκριμένα, στη σελήνη. Στις 16 Ιουλίου έχει ξεκινήσει η διαστημική πτήση Απόλλων 11 (Apollo 11) με την εκτόξευση του πυραύλου Saturn V από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στη Φλόριντα, ο οποίος μεταφέρει τους Αμερικανούς αστροναύτες Νιλ Άρμστρονγκ, Μπαζ Άλντριν και Μάικλ Κόλλινς. Στις 20 Ιουλίου η σεληνάκατος Eagle θα προσεληνωθεί επιτυχώς στην επιφάνεια της σελήνης και ο Νιλ Άρμστρονγκ θα γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα πατήσει το πόδι του στο έδαφος της σελήνης, επιτυγχάνοντας ένα από τα σπουδαιότερα κατορθώματα της ανθρώπινης διάνοιας.
Στις 22 Ιουνίου 1994 στην Καλιφόρνια, απειλητικά μηνύματα φθάνουν στο ξενοδοχείο που έχει καταλύσει η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Κολομβίας, με αφορμή τη συμμετοχή της στο Παγκόσμιο κύπελλο, που εκείνη τη χρονιά διεξαγόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Δεκαπέντε (15) ημέρες αργότερα, ξημερώματα της 3ης Ιουλίου, ο αρχηγός της ομάδας, Andrés Escobar, δολοφονείται εν ψυχρώ στη γενέτειρα του, το Medellin της Κολομβίας. Ήταν μόλις 27 χρονών. Στην ίδια πόλη έξι μήνες νωρίτερα, είχε χάσει τη ζωή του ένας άλλος Escobar, ο διαβόητος Pablo, γνωστός και ως "Ο βασιλιάς της κοκαΐνης". Ας ταξιδέψουμε νοερά στην Κολομβία.
Ο Andrés Escobar μεγάλωσε στη συνοικία Calasanz της πόλης Medellin. Ήρεμος και πράος χαρακτήρας, πειθαρχικός μαθητής επίσης και με ταλέντο στο ποδόσφαιρο στο οποίο αφιερώθηκε όταν αποφοίτησε από το κολλέγιο, έχοντας χάσει πρόωρα την μητέρα του από την επάρατη νόσο.
Η πρώτη ομάδα της επαγγελματικής του καριέρας, ήταν η Atletico Nacional του Medellin. Αγωνιζόταν ως αμυντικός και διακρινόταν για την αυτοσυγκέντρωση και την σοβαρότητα του. Άρπαξε από τα μαλλιά την ευκαιρία που του έδωσε ο προπονητής του, Francisco Maturana και έγινε ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της. Η Atletico Nacional του Medellin, έγινε το 1989 η πρώτη ομάδα από την Κολομβία που κατέκτησε το Copa Libertadores, με τον Andrés μάλιστα να πρωταγωνιστεί στον τελικό. Ο πραγματικός όμως πρωταγωνιστής για λογαριασμό του κολομβιανού συλλόγου εκείνη την εποχή, ήταν άλλος.
Ο Pablo Escobar, βαρόνος των ναρκωτικών που θεωρείται μέχρι και σήμερα, ο πλουσιότερος κακοποιός στην παγκόσμια ιστορία, με μια αμύθητη περιουσία που ανάγκασε κάποτε το περιοδικό Forbes να τον συμπεριλάβει στη λίστα με τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο, είχε λατρεία στο ποδόσφαιρο και ανάγκη να ξεπλύνει μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια. Κάπως έτσι η Nacional μετατράπηκε σε ένα τεράστιο, προσωπικό του πλυντήριο.
Μετά την κατάκτηση του Copa Libertadores, o Pablo κάλεσε όλη την ομάδα στην έπαυλή του, για να συγχαρεί τους ποδοσφαιριστές. Όλοι τους γνώριζαν ποιος ήταν ο πραγματικός εργοδότης τους. Ο Andrés, παρότι ο τρομερός συνονόματος του, τον είχε σε μεγάλη εκτίμηση, ήταν διστακτικός απέναντι του, (κάτι που ομολόγησε δημόσια η αδερφή του, χρόνια αργότερα) ωστόσο έδωσε κανονικά το παρόν στους εορτασμούς. Άλλωστε για πολλούς από τους ποδοσφαιριστές, ο Pablo Escobar ήταν σχεδόν ένας σωτήρας.
● Κατηγορούσαν τον Pablo ότι διακινεί ναρκωτικά, αλλά εμείς ήμασταν χαρούμενοι γιατί αποκτήσαμε αξιοπρεπή ποδοσφαιρικά γήπεδα, αφιερωθήκαμε στο ποδόσφαιρο και μπορέσαμε να μείνουμε μακριά από τα ναρκωτικά.
Leonel Alvarez (Πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής)
● Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα απροσπέλαστο νησί. Αποτελεί μέρος της κοινωνίας και τα καρτέλ μοιάζουν με ένα τεράστιο χταπόδι. Απλώνουν τα πλοκάμια τους παντού. Το μαύρο χρήμα μας βοήθησε να διατηρήσουμε το επίπεδο του πρωταθλήματος υψηλό και κρατούσαμε στη χώρα τους καλύτερους παίκτες. Αυτή ήταν η πραγματικότητα.
Francisco Maturana (Πρώην Ομοσπονδιακός προπονητής)
O Pablo δεν ήταν ο μόνος που μέσω της αγάπης του για το ποδόσφαιρο, ξέπλενε μαύρο χρήμα. Το ίδιο συνέβαινε και με άλλα καρτέλ. Κάπως έτσι ξεκίνησε στην Κολομβία η εποχή του NarcoFootball. Το καρτέλ του Escobar ήλεγχε την Nacional και την Medellin, το καρτέλ του “El Mexicano” José Gonzalo Rodríguez Gacha πατρονάριζε την Millonarios και το καρτέλ του Miguel Rodríguez Orejuela την America de Calli. Όλες τους, ομάδες με πολλούς φιλάθλους και υψηλή δημοφιλία.
Στην έπαυλη του Pablo, διοργανώνονταν μικρά τουρνουά με σημαντικούς ποδοσφαιριστές της εποχής, όχι μόνο κολομβιανούς, (τα ονόματα των οποίων δεν διέρρευσαν ποτέ, για ευνόητους λόγους) στα πλαίσια στοιχημάτων που έβαζε ο ίδιος με τον “El Mexicano”, με τον οποίο διατηρούσε καλές σχέσεις, παρά τον μεταξύ τους ανταγωνισμό. Το έπαθλο για τους ποδοσφαιριστές, που ταξίδευαν εκεί με ιδιωτικά ελικόπτερα, ήταν χρηματικά ποσά πολύ υψηλότερα και από τα ετήσια συμβόλαια τους.
● Πρώτα βλέπεις την ομάδα στην οποία επενδύεις σαν παιχνίδι, αλλά μετά θέλεις το δικό σου παιχνίδι να είναι το καλύτερο.
Fernando Rodriguez Modragon (πρώην μέλος καρτέλ)
Στο πρωτάθλημα του 1989, η Medellin αγωνιζόταν με την America de Calli. Παρότι φαβορί, ηττήθηκε έχοντας φρικτά παράπονα από την διαιτησία του Alvaro Ortega. Ο Pablo Escobar, εξοργισμένος διέταξε την εκτέλεση του άτυχου άντρα. Όπερ και εγένετο. Ο άνθρωπος που είχε λάβει την εντολή για την δολοφονία του Ortega, ήταν γνωστός στην πιάτσα με το προσωνύμιο "Popeye".
● Έχω σκοτώσει πάνω από 250 ανθρώπους, αλλά από ένα σημείο και μετά, μόνο αν είσαι ψυχοπαθής συνεχίζεις να τους μετράς. Ήμουν το δεξί χέρι του Pablo Escobar.
Jhon Jairo Velásquez Vásquez "Popeye"
Ενώ τα καρτέλ έκαναν κουμάντο στο ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι της χώρας, η εθνική ομάδα προήλαυνε προς το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994. Έχοντας μείνει μακριά από τον κορυφαίο ποδοσφαιρικό θεσμό για 28 χρόνια, η παρέα των Carlos Valderrama, Faustino Asprilla, Adolfo Valencia, René Higuita και του Andrés Escobar, έμοιαζε ασταμάτητη. Η απευθείας πρόκριση για το USA ‘94, ήρθε με μια εμφατική νίκη με τελικό σκορ 5-0, μέσα μάλιστα στην Αργεντινή. Πίσω στην πατρίδα, οι προσδοκίες του κόσμου ήταν υψηλές.
Στο μεταξύ ο Pablo (ουσιαστικά με δική του πρωτοβουλία) είχε φυλακιστεί. Οι διεθνείς τον επισκέπτονταν στη φυλακή κρυφά και έπαιζαν ποδόσφαιρο μαζί του! Μια απρόσεκτη σχετική επίσκεψη του René Higuita, (βασικού τερματοφύλακα της εθνικής) έμελλε να στοιχίσει την θέση του στο παγκόσμιο κύπελλο. Δεν ήταν καν στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο τότε ομοσπονδιακός προπονητής και πρώην της Nacional, Francisco Maturana, υπερασπίζεται μέχρι και σήμερα εκείνη την επιλογή των παικτών του, λέγοντας:"Ποιος θα τολμούσε να αρνηθεί μια πρόσκληση σε δείπνο, από τον Don Vito Corleone."
Στις 2 Δεκεμβρίου του 1993 ο Pablo Escobar, που στο μεταξύ είχε δραπετεύσει, σκοτώνεται μετά από μια τρομερά αιματηρή επιχείρηση που διήρκεσε σχεδόν έναν χρόνο και ένας νέος κύκλος τρομακτικής βίας ξεσπά στη χώρα, την ώρα που η εθνική ομάδα ετοιμάζεται για τη συμμετοχή της στο παγκόσμιο κύπελλο. Ο Pablo Escobar ήταν κακοποιός, αλλά όταν βρισκόταν στα πράγματα, καμία παραβατική ενέργεια δεν λάμβανε χώρα, χωρίς την δική του άδεια. Και ο Pablo Escobar λάτρευε τους ποδοσφαιριστές. Με τον θάνατο του, εκατοντάδες μικρότερες οργανώσεις άρχισαν να δρουν ανεξέλεγκτα.
Η Κολομβία ταξιδεύει στις Η.Π.Α. και ο Andrés Escobar, που στο μεταξύ φαίνεται να έχει συμφωνήσει με την ιταλική AC Milan, κάνει τις πρώτες δηλώσεις: "Βιώνουμε πολύ δύσκολες καταστάσεις στη χώρα μας και ο μόνος τρόπος να πετύχουμε κάτι καλό εδώ, είναι να μείνουμε συγκεντρωμένοι στο ποδόσφαιρο" λέει, συμπληρώνοντας ότι διαβάζει καθημερινά αποσπάσματα από τη Βίβλο για να ηρεμεί. Ωστόσο η ηρεμία δεν πρόκειται να συντροφεύσει την αποστολή της ομάδας, ούτε για μία ημέρα.
Η Κολομβία, που λογιζόταν από τα φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου, χάνει στο εναρκτήριο παιχνίδι της από τη Ρουμανία με 3-1 και τα γεγονότα που ακολουθούν, αγγίζουν τα όρια της παραφροσύνης. Με την επιστροφή της ομάδας στο ξενοδοχείο, γίνεται γνωστό ότι ο αδερφός ενός ποδοσφαιριστή, του Luis Fernando “Chonto” Herrera, έχει δολοφονηθεί. Ο Andrés προσπαθεί να τον παρηγορήσει. Πολύς κόσμος πίσω στην πατρίδα, έχασε πολλά λεφτά από την ήττα της εθνικής και έτσι ο επόμενος αγώνας, εκείνος απέναντι στην διοργανώτρια Αμερική, απέκτησε κυριολεκτικά, σημασία ζωής ή θανάτου. Οι ποδοσφαιριστές ήταν τρομοκρατημένοι.
● Όλοι καλέσαμε τις οικογένειες μας. Η αστυνομία πήγε στα σπίτια μας.
Faustino Asprilla
Λίγη ώρα πριν την αναμέτρηση με την Αμερική, στα αποδυτήρια των κολομβιανών επικρατούσε νεκρική σιγή. Ο προπονητής μπήκε στα αποδυτήρια κλαίγοντας. Νωρίτερα, είχε δεχθεί ξεκάθαρη προειδοποίηση ότι ένας παίκτης κλειδί, ο Gabriel Jaime “Barrabas” Gómez, ΔΕΝ θα έπρεπε να αγωνιστεί. Σε διαφορετική περίπτωση, οι εκβιαστές απείλησαν ότι θα σκότωναν όλα τα μέλη της αποστολής. Ο Maturana δεν είχε επιλογή. Ο Barrabas δεν αγωνίστηκε, η Κολομβία αν και καλύτερη έχασε και το χειρότερο ήταν, ότι η ήττα ήρθε με ένα αυτογκόλ του Andrés Escobar στο 34ο λεπτό του αγώνα. Μέχρι εκείνον τον αγώνα, ο Andrés δεν είχε πετύχει ποτέ αυτογκόλ στη καριέρα του.
● Όταν ο γιος μου, είδε το αυτογκόλ του θείου του στην τηλεόραση, μου είπε χωρίς δισταγμό ότι, τώρα μαμά θα τον σκοτώσουν τον θείο.
Maria Esther Escobar (αδερφή του Andrés)
Η ομάδα επέστρεψε στην Κολομβία και ο Andrés προσπάθησε με την βοήθεια της οικογένειας του, να προσπεράσει την άτυχη στιγμή που έμοιαζε να τον στιγματίζει, παρότι η γενικότερη εκτίμηση των συμπατριωτών του, προς το πρόσωπο του, ήταν δεδομένη. Δυο εβδομάδες μετά την επιστροφή από την Αμερική, στις 2 Ιουλίου του 1994, αποφάσισε να βγει με μερικούς φίλους του, παρότι η σύντροφος του Pamela Cascardo, αλλά και ο προπονητής του, τον συμβούλεψαν να μην το κάνει. Ο ίδιος πίστευε ότι έπρεπε να ορθώσει ανάστημα, για χάρη των δικών του ανθρώπων.
Επισκέφθηκε ένα nightclub το “El Indio” στη γενέτειρα του, το Medellin και όλα έμοιαζαν να κυλάνε ομαλά, μέχρι την στιγμή που κάποιοι θαμώνες άρχισαν να τον περιπαίζουν, με αφορμή το περιβόητο αυτογκόλ του. Χωρίς να διστάσει, προσπάθησε να μιλήσει μαζί τους. "Ήταν ένα ειλικρινές λάθος" τους είπε. Ενοχλημένος, έφυγε από το μαγαζί και καθώς κατευθυνόταν στον χώρο όπου βρισκόταν σταθμευμένο το αυτοκίνητό του, βρέθηκε μπροστά σε τρεις άνδρες οι οποίοι άρχισαν να τον πυροβολούν. Ο Escobar δέχθηκε 6 σφαίρες. Διακομίστηκε στο νοσοκομείο της πόλης αλλά 45 λεπτά αργότερα ανακοινώθηκε ο θάνατός του.
Η δολοφονία του συγκλόνισε την χώρα και η τραγική είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου. Στο τελευταίο αντίο, παραβρέθηκαν περισσότεροι από 120.000 άνθρωποι. Την ίδια νύχτα της δολοφονίας, συνελήφθη για την υπόθεση ο Humberto Castro Muñoz, ο οποίος ομολόγησε τελικά την ενοχή του την επομένη. Ο Muñoz εργαζόταν για λογαριασμό διαφόρων καρτέλ της χώρας, ενώ είχε εργαστεί ως οδηγός των αδελφών Peter David “Pedro” και Juan Santiago Gallón, οι οποίοι φέρονταν να έχουν στοιχηματίσει και να έχουν χάσει σημαντικά ποσά στο Μουντιάλ των ΗΠΑ. Ο Muñoz τελικά έμεινε στο απυρόβλητο. Το 1995 καταδικάστηκε σε 45 χρόνια φυλάκισης, τα οποία το 2001 μειώθηκαν σε 26. Αποφυλακίστηκε τελικά το 2005, έχοντας συμπληρώσει 11 χρόνια φυλάκιση, λόγω καλής διαγωγής. Πραγματική παραφροσύνη.
Παρότι οι φήμες οργίασαν και έλεγαν ότι η δολοφονία είχε να κάνει με εμπλοκή του Andrés σε παράνομο στοιχηματισμό, κάτι τέτοιο δεν αποδείχθηκε ποτέ και από πουθενά. Ο Andrés Escobar ήταν ένας καλά αμειβόμενος ποδοσφαιριστής, γόνος αρκετά πλούσιας οικογένειας. Πατέρας του ήταν ο τραπεζίτης Darío Escobar. Ο ίδιος ετοιμαζόταν για το ποδοσφαιρικό άλμα στην Ευρώπη. Ποτέ δεν είχε δώσει δικαιώματα. Ο θάνατος του, ήταν αποτέλεσμα της εγωπάθειας ορισμένων κακοποιών, που δεν μπορούσαν να δεχθούν, ότι ένας απλός ποδοσφαιριστής θα τολμούσε να τους αντιμιλήσει. Αυτό ήταν το κοινωνικό καθεστώς στην Κολομβία στα μέσα της δεκαετίας του 90.
Μετά την δολοφονία του Escobar, το ποδόσφαιρο στη Κολομβία δεν θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο. Ο Carlos Valderama σταμάτησε το ποδόσφαιρο, ο Faustino Asprilla δεν έπαιξε ποτέ ξανά για την εθνική, πολλοί άλλοι διεθνείς ακολούθησαν τον δρόμο της απόσυρσης. Το ίδιο έκανε και ο προπονητής της ομάδας.
● Πολλοί από την κοινωνία μας, λένε ότι το ποδόσφαιρο σκότωσε τον Andres. Η αλήθεια είναι όμως, πως ο Andres ήταν ποδοσφαιριστής που σκοτώθηκε από την κοινωνία μας.
Franscisco Maturana
O Pablo Escobar και ο Andrés Escobar, ήταν δυο προσωπικότητες τελείως διαφορετικές, που η μοίρα δεν υπήρχε περίπτωση να τους φέρει πρόσωπο με πρόσωπο, αν δεν μεσολαβούσε το ποδόσφαιρο. Ακόμη και η απλή συνωνυμία τους, έμοιαζε παράταιρη σε σχέση με τον χαρακτήρα των δύο ανδρών. Κι' όμως, ακόμη και σήμερα υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι στην Κολομβία, μεταξύ των οποίων και πολλοί επώνυμοι, που πιστεύουν ότι αν ο Pablo ζούσε, κανένας δεν θα τολμούσε να αγγίξει τον Andrés.
Λίγες ημέρες πριν την δολοφονία του, ο Andrés Escobar παρακινούμενος από έναν καλό του φίλο, δημοσιογράφο, είχε απευθυνθεί μέσω μιας ανοικτής επιστολής του σε εφημερίδα, στους συμπατριώτες του.
● Ή θα συνεχίσουμε στον κύκλο της βίας, ή θα αποφασίσουμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, ως κοινωνία. Το παγκόσμιο κύπελλο ήταν μια τρομερή εμπειρία. Θα τα πούμε σύντομα. Γιατί η ζωή, δεν τελειώνει εδώ.
Το «Αεροπορικό
Δυστύχημα της Αλιάνζα της Λίμα του 1987», συνέβη στις 8 Δεκεμβρίου του 1987,
όταν ένα "Fokker F27-400M" του περουβιανού Ναυτικού που είχε ναυλωθεί
από την ποδοσφαιρική ομάδα της Αλιάνζα, βυθίστηκε στον Ειρηνικό Ωκεανό,
ξεκληρίζοντας ολόκληρη την ομάδα, αφού κανείς δεν επέζησε. Έξι μόνο μίλια. Τόσα
απέμεναν για να φτάσει το "Fokker F27-400M" τον προορισμό του, το
Καλάο. Το αεροπλάνο προσπαθούσε να προσγειωθεί όταν αντιμετώπισε πρόβλημα με
τις ρόδες. Καθώς έκανε κύκλους πάνω από το αεροδρόμιο χάθηκε στον Ειρηνικό
Ωκεανό. Πήρε μαζί του 43 άτομα: ποδοσφαιριστές, μέλη του προπονητικού τιμ, της
διοίκησης, μαζορέτες και μέλη του πληρώματος. Ο μόνος που επέζησε ήταν ο
πιλότος.
Το
αεροσκάφος ήταν του Ναυτικού και δεν έγινε ποτέ αξιοκρατική έρευνα για το τους
λόγους της καταστροφής. Στο μεταξύ η ομάδα συνέχισε τη σεζόν κανονικά με
παίκτες από τους "Νέους", παλαίμαχους
που αγωνίστηκαν εθελοντικά, αλλά και "δανεικούς" από την Κόλο
Κόλο της Χιλής. Η αδικοχαμένη φουρνιά, θεωρείτο πάντως, η πιο ταλαντούχα στην
ιστορία της ομάδας, η οποία αν και πρώτη έχασε τον τίτλο από την ορκισμένη
αντίπαλο της, την Ουνιβερσιτάριο ντε Ντεπόρτες.
Ήταν 8 Δεκεμβρίου όταν η ομάδα της Αλιάνζα Λίμα κέρδισε την Ντεπορτίβο Πουκάλπα εκεί δίπλα στον Αμαζόνιο και ανέβηκε στην πρώτη θέση της βαθμολογίας. Οι παίκτες επέστρεψαν στο ξενοδοχείο και στη συνέχεια έφυγαν για το αεροδρόμιο ώστε να επιστρέψουν στην πρωτεύουσα του Περού.
Η πτήση γινόταν με ένα Φόκερ 27 του περουβιανού Ναυτικού που είχε παραχωρήσει στην ομάδα. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας προσγείωσης δημιουργήθηκε κάποιο πρόβλημα και τελικά το αεροπλάνο συνετρίβη στη θάλασσα, περίπου έντεκα χιλιόμετρα μακρυά από το αεροδρόμιο. Σαραντατρείς νεκροί ήταν ο απολογισμός, ανάμεσά τους πέντε μέλη του πληρώματος, δεκαέξι ποδοσφαιριστές, προπονητής και επιτελείο της ομάδας και τρεις διαιτητές. Ο μόνος που σώθηκε ήταν ο πιλότος Εντιλμπέρτο Βιγιάρ.
Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια, η πλήρης αλήθεια δεν έχει αποκαλυφθεί. Αρχικά τρεις ήταν μαζί με τον πιλότο οι επιζώντες, ένας ποδοσφαιριστής της Αλιάνζα με όνομα Αλφρέδο Τομασίνι και ακόμα ένα μέλος του πληρώματος. Δυστυχώς όμως οι δύο απεβίωσαν περιμένοντας τη βοήθεια και ουσιαστικά μάρτυρας έμεινε ο πιλότος που έπεσε σε αρκετές αντιφάσεις. Το σίγουρο είναι ότι το αεροπλάνο ήταν σε κακή κατάσταση και κακοδιατηρημένο.
Όπως επίσης ο πιλότος ήταν σχετικά άπειρος, ειδικά σε νυχτερινές πτήσεις όπου και είχε καταγράψει ελάχιστες ώρες. Η κυβέρνηση του Περού που ήταν βουτηγμένη στη διαφθορά εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε συνεχή μάχη με το «Φωτεινό Μονοπάτι» μια αντάρτικη οργάνωση με μαοϊκή ιδεολογία που κατηγορείται για πολλές βαρβαρότητες και ήταν μια από τις σκληρότερες οργανώσεις στην ιστορία της Λ. Αμερικής. Με την πολιτική κατάσταση ρευστή, η κυβέρνηση δεν ενημέρωνε τον λαό πιθανότατα για να μη χρεωθεί το συμβάν και πολλές πτυχές της ιστορίας είναι θολές.
Όπως φαίνεται, εμφανίστηκε κάποιο πρόβλημα στο σύστημα προσγείωσης κατά τη διάρκεια της πτήσης και ο πιλότος επέμεινε να περάσει από το αεροδρόμιο ώστε να του επιβεβαιώσουν οπτικά ότι ο τροχός είχε κατέβει. Δέχθηκε εντολές, αλλά λίγο τα κακά του αγγλικά που δεν του επέτρεψαν να καταλάβει ακριβώς τι έλεγε το μάνιουαλ, λίγο το γεγονός ότι όπως λέγεται είχε κοπεί στις αντίστοιχες εξετάσεις έφεραν το αεροπλάνο πολύ χαμηλά, να «βρίσκει» στη θάλασσα.
Ο Βιγιάρ υποστηρίζει ότι βγήκε από ένα παράθυρο και ότι βοήθησε τόσο τον Τομασίνι, όσο και το άλλο μέλος του πληρώματος, αλλά δεν άντεξαν. Οι αντιφάσεις στις οποίες έπεσε, δημιούργησαν θεωρίες ότι ο ίδιος προσπάθησε να τους αποτελειώσει και τελικά τα κατάφερε. Ο Τομασίνι ήταν εξαίρετος παίκτης, μαχητής και κυρίως δεινός κολυμβητής με διακρίσεις. Ο Βιγιάρ αργότερα άλλαξε κατάθεση λέγοντας ότι ο Τομασίνι είχε χτυπήσει άσχημα στο πόδι του και γι” αυτό δεν άντεξε.
Η ασάφεια οδήγησε συνωμοσίες όπως αυτή που υποστηρίζει ότι το αεροπλάνο ήταν γεμάτο με κοκαΐνη και οι ποδοσφαιριστές απείλησαν να κάνουν καταγγελία στη δικαιοσύνη, γεγονός που οδήγησε σε διαμάχη με τους στρατιωτικούς. Άλλη θεωρία αναφέρει ότι απλά υπήρχε μεγάλο άγχος που μετατράπηκε σε πανικό ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές, ο πιλότος προσπάθησε να τους ηρεμήσει και κάπου εκεί έγινε το… κακό, ενώ σε εφημερίδα της εποχής γράφτηκε ότι οι παίκτες βλέποντας πως το αεροπλάνο θα έπεφτε έδωσαν εντολή στον πιλότο να το ρίξει στη θάλασσα για να μην υπάρχουν κι άλλα αθώα θύματα.
Τον Δεκέμβριο του 2014, βγήκε στους κινηματογράφους της χώρας η ταινία F-27 μια δραματοποιημένη απεικόνιση της ιστορίας, που σύμφωνα με τους δημιουργούς προσπαθεί να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα και στις θεωρίες συνωμοσίας. Άγνωστο αν τα καταφέρνει. Η Αλιάνζα κατέβηκε στα επόμενα ματς εκείνης της σεζόν με τους νέους, τον μοναδικό της παίκτη που τελικά σώθηκε (μια που ήταν τραυματίας και δεν είχε ταξιδέψει) και μερικούς άλλους εθελοντές (κάποιοι δανεικοί από την Κόλο Κόλο της Χιλής).
Το πρωτάθλημα χάθηκε, η Αλιάνζα αγωνιστικά καταστράφηκε (και μαζί της μια σπουδαία φουρνιά Περουβιανών παικτών) και έκανε 18 χρόνια να πάρει τίτλο. Κατάφερε όμως το γεγονός να την κάνει συμπαθή σε πολύ κόσμο, να μαζέψει κι άλλους οπαδούς και να γίνει ακόμα πιο δημοφιλής. Η τραγωδία πουλάει. Κάπου στα γραφεία της Αλιάνζα Λίμα βρίσκεται φυλαγμένη μια μπάλα. Βρέθηκε να επιπλέει στη θάλασσα μετά το δυστύχημα. Οι άνθρωποί της την κράτησαν.
Όταν ήμασταν μικροί συνηθίζαμε να χρεώνουμε τη θέση του τερματοφύλακα στον πιο δυσκίνητο, συνήθως και ευτραφή, κατηγορώντας τον παράλληλα για τα γκολ που δεχόταν. Κάποιοι γκρίνιαζαν που υπεράσπιζαν μονίμως την εστία της ομάδας τους, άλλοι όμως το ‘χαν μέσα τους.
Κάπως έτσι ξεκινούσαν οι τερματοφύλακες. Σε κάθε κανόνα, βέβαια, δεν λείπουν κι οι εξαιρέσεις. Υπήρξαν γκολκίπερ που διέπρεψαν κάτω από τα δοκάρια, φρόντιζαν όμως να κάνουν αισθητή την παρουσία τους κι εκτός του παραλληλόγραμμου που διαφέντευαν.
Ο José Luis Chilavert, ο τερματοφύλακας – θρύλος της Παραγουάης δεν υπεράσπιζε μόνο τα γκολπόστ του, αλλά φρόντιζε να φορτώνει με γκολ τις αντίπαλες εστίες.
Αποτελεί δε το μοναδικό στην ιστορία τερματοφύλακα που πέτυχε χατ τρικ σε έναν αγώνα. Ήταν 28 Νοεμβρίου του 1999, στο Buenos Aires (29/11 στην Ευρώπη λόγω της διαφοράς ώρας με την Αργεντινή), όταν το «μπουλντόγκ» ευστόχησε 3 φορές από τη βούλα του πέναλτι, στο επιβλητικό 6-1 της Vélez Sarsfield επί της Ferro Carril.
Έτσι, έγραψε το όνομά του στο βιβλίο Guinness. Κατέχει κι ένα ακόμη ρεκόρ. Είναι ο τερματοφύλακας που έχει πετύχει τα περισσότερα γκολ για λογαριασμό εθνικής ομάδας. Ο Chilavert σκόραρε 8 φορές με τη φανέλα της Παραγουάης. Ωστόσο, τα 67 γκολ συνολικά του Παραγουανού πορτιέρο δεν αποτελούν την κορυφαία επίδοση.
Στην κορυφή της λίστας δεσπόζει το όνομα του Βραζιλιάνου άλλοτε διεθνούς Rogério Ceni. Ο εν ενεργεία, στα 41 του, κίπερ της São Paulo FC μετράει 121 γκολ, τα μισά σχεδόν (60) με εκτέλεση φάουλ. Πρόκειται για τεράστιο νούμερο. Επιθετικοί με πολυετή θητεία στους αγωνιστικούς χώρους δεν κατάφεραν καν να πιάσουν την 100άρα.
Σπουδαίοι τερματοφύλακες-γκολτζήδες ήσαν επίσης ο Κολομβιανός René Higuita, γνωστός για το περίφημο «χτύπημα του σκορπιού», ο Μεξικανός Jorge Campos, ο Γερμανός Hans-Jörg Butt, ο Βούλγαρος Dimitar Ivankov και από τους παλιότερους ο Σέρβος Dragan Pantelić, που είχε σκοράρει μάλιστα σε βάρος της εθνικής Ελλάδας στο 5-1 τον Απρίλιο του 1981 για την προκριματική φάση του Μουντιάλ 1982.
Το ρεκόρ σκοραρίσματος για τερματοφύλακα στο ελληνικό Πρωτάθλημα κατέχει με 6 γκολ (όλα με πέναλτι) ο Νίκος Σαργκάνης, 4 με τον Ολυμπιακό και 2 με τον Παναθηναϊκό.
Οι κορυφαίοι τερματοφύλακες – σκόρερ:
Τερματοφύλακας - Γκολ
Rogério Ceni (Βραζιλία) - 121*
José Luis Chilavert (Παραγουάη) - 67
René Higuita (Κολομβία) - 44
Dimitar Ivankov (Βουλγαρία) - 42
Johnny Vegas Fernández (Περού) - 34*
*Με αστερίσκο οι εν ενεργεία το 2015, όταν "ανέβηκε" το κείμενο
Για όσους ξέχασαν, μια από τις κορυφαίες σκηνές του Mundial 2014, έγινε στο Αγγλία-Ουρουγουάη στους Ομίλους. Μιλάω για τον τραυματισμό του θεούλη Alvaro Pereira, ο οποίος την μια στιγμή ήταν τανάσκελα από γονατιά στο κεφάλι και την άλλη ήθελε να μπει μέσα σαν να μη συνέβαινε τίποτα, ενώ τρέκλιζε σαν Εγγλέζος τουρίστας στο Φαληράκι! Αφού παραλίγο να πλακώσει στο ξύλο τον γιατρό της ομάδας, μπήκε μέσα ξανά σαν γνήσιος Ουρουγουανός που σέβεται τον εαυτό του και θα βγει μόνο με φορείο! Ή πάνω σε καμία τάβλα που θα τον κουβαλάνε 4 και θα φοράν’ και μαύρα!
Διαβάστε τώρα κάποια άλλα κατορθώματα του συγκεκριμένου. Λοιπόν, ο γεννημένος στις 28 Νοεμβρίου του 1985αυτό το Σκυλί του Πολέμου με τη φάτσα ανθρώπου που έχει υποστεί πολλά στη ζωή του, πρώην ποδοσφαιριστής των Κίλμες, Αρχεντίνος Τζούνιορς, της ρουμάνικης Κλουζ, Πόρτο, Ίντερ, Σάο Πάουλο και νυν της Εστουντιάντες, δεν το έκανε επειδή υπέστη κάποια διάσειση και δεν ήξερε τι του συμβαίνει, αλλά πολύ απλά, επειδή είναι στο DNA του το φιλότιμο! Που όπως όλοι ξέρουμε είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΆ ελληνική λέξη όπως και το κέφι!
Την Τρίτη λοιπόν, 18 Νοεμβρίου του 2014, ταξίδεψε μαζί με την υπόλοιπη αποστολή της Ουρουγουάης στο Σαντιάγκο για ένα φιλικό με τη Χιλή. Εκεί, ο Άλβαρο ήταν παρών σε ολόκληρο το 90λεπτο, που βρήκε τους φιλοξενούμενος να κερδίζουν με 1-2. Τίποτα το περίεργο μέχρι εδώ.
Έλα όμως που την Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου, η τότε ομάδα του, η βραζιλιάνικη Σάο Πάουλο, έπαιζε τον κρισιμότατο πρώτο ημιτελικό του Κόπα Σουνταμερικάνα στο Μεντεγίν της Κολομβίας. Ο καλός στρατιώτης Άλβαρο, ταξίδεψε τα περίπου 4.500 χιλιόμετρα και πήγε στην Κολομβία για να δώσει το παρόν!
Ε, και τι έγινε θα πείτε. Με τα πόδια πήγε; Άσε μας μωρέ τώρα, που παλιά παίζανε με τρύπια παπούτσια. Μόνο που στο 42′ ο κόουτς τού έδωσε εντολή να μπει μέσα! Το παιδί μας μπήκε και έπαιξε μέχρι τέλους συμπληρώνοντας περίπου 140 αγωνιστικά λεπτά σε μια μέρα, σε δυο διαφορετικές χώρες, σε αρκετά υψηλό επίπεδο! Η ομάδα της Βραζιλίας έχασε τελικά με 1-0 και ο Pereira πιθανότατα να πήγε μετά για κανένα 5Χ5 έτσι για χαλάρωμα…
Η Λατινική Αμερική εντυπωσιάζει, όχι μόνο με
το ποδόσφαιρό της και με τις εκπλήξεις της αλλά και τη γραφικότητά της. Με τα διαφόρου
είδους δομής και διοργάνωσης πρωταθλήματα που διεξάγονται στην ήπειρο, μέχρι
και τις διασυλλογικές διοργανώσεις της CONMEBOL (Η Νοτιοαμερικάνικη Ποδοσφαιρική
Συνομοσπονδία) και το πως επιλέγονται οι σύλλογοι που θα συμμετάσχουν σ’ αυτές.
Εδώ θα ασχοληθούμε με το "Copa Sudamericana" (Κόπα Σουνταμερικάνα).
Το δεύτερο μεγαλύτερο διασυλλογικό τρόπαιο της ηπείρου. Θα σας μιλήσω για αυτήν
την κρυφή ηδονή που έχω να ασχολούμαι με τα διαδικαστικά, αλλά και για την μεγαλύτερη έκπληξη όλων των εποχών.
Για κάποιον λόγο, στο «Copa Sudamericana»
λοιπόν, η Βραζιλία βγάζει οχτώ (8) ομάδες. Και όταν βγάζεις τόσες πολλές, τότε
σίγουρα, αν είσαι Νοτιαμερικάνος, σε τρώει να κάνεις και διάφορα γραφικά! Έτσι
λοιπόν, την διοργάνωση του 2015, οι Βραζιλιάνοι, αποφάσισαν να τη ζήσουν έντονα
και να βγάλουν 6 ομάδες μέσω του κυπέλλου Βραζιλίας. Αυτό δεν ακούγεται παράλογο
θα πει κάποιος. Μόνο που το «Copa do Brasil» (Κύπελλο Βραζιλίας) δεν είχε τελειώσει, όταν ξεκίνησε το «2015
Copa Sudamericana» και ήταν σε εξέλιξη!
Με άλλα λόγια, το «2015 Copa Sudamericana» και
το «2015 Copa do Brasil», συνέπεσαν ημερολογιακά από την «Φάση των 16» και
μετά! Τι πιο λογικό λοιπόν, για τους Βραζιλιάνους, να πουν ότι:
«...Όποια ομάδα έχει φτάσει στους 16 του
κυπέλλου, χάνει το δικαίωμά της να
παίξει στο «Sudamericana» και θα διαλέξουμε τις καλύτερες του περσινούπρωταθλήματος από αυτές που αποκλείστηκαν!»
Μόνο που η καλύτερη ομάδα στο πρωτάθλημα, [που
δεν κέρδισε έξοδο στο «Copa
Libertadores» (Λιμπερταδόρες)], από τους κανόνες συμμετοχής της διοργάνωσης,
μπαίνει στο κύπελλο Βραζιλίας στους 16, μαζί
με αυτές του «Libertadores»! Μούρλια Ε!.
Για το 2015, αυτή ήταν η δόλια η Fluminense
FC (Φλουμινένσε) που βγήκε 6η στο περσινό «Brasileirao» (Μπραζιλεϊράο -το
πρωτάθλημα Βραζιλίας)! Έχασε έτσι
την έξοδο στο "2016 Copa Libertadores» και τελικά καταδικάστηκε να μην παίξει σε καμία διεθνή διοργάνωση αφού πέρασε
«μπάι» στους 16. Το ίδιο ισχύει και για ομάδες που έκαναν το λάθος να μηναποκλειστούν πριν τους
16 στο κύπελλο! Μαγείες!
Έπρεπε λοιπόν, να βρουν άλλες 2 ομάδες για
το «Sudamericana». Οι Βραζιλιάνοι, αποφάσισαν να δώσουν αυτές τις θέσεις στους
κυπελλούχους του «Copa do Nordeste» (Βορειοανατολικό Κύπελλο) και του «Copa
Verde» (Πράσινο Κύπελλο). Δεν θα σας κουράσω με το πρώτο, θα σας πω μόνο ότι
νικήτρια ήταν η EC Bahia (Μπαΐα) που είχε τερματίσει 18η στο πρωτάθλημα
Βραζιλίας του 2014-2015 και αγωνιζόταν, πλέον, στο «Campeonato Brasileiro Série
B» (Β' Εθνική)! Κάποιοι, θα πείτε:
--«... Μα είναι τρελοί αυτοί οι Βραζιλιάνοι;
Στέλνουν ομάδα Β' Εθνικής σε διεθνή διοργάνωση;»
Κι εγώ θα σας απαντούσα
--«... Περιμένετε να ακούσετε για το «Copa
Verde» πρώτα!»
Το «Copa Verde», αγαπητοί μου αναγνώστες,
είναι ένα κύπελλο που δημιουργήθηκε για πρώτη
φορά την περίοδο 2014-2015 και έπαιξαν σ’ αυτό, οι ομάδες της Βόρειας και
Κεντροδυτικής Βραζιλίας και ονομάστηκε «Πράσινο Κύπελλο» προς τιμή του Αμαζονίου.
Οι ομάδες που αγωνίστηκαν σ’ αυτό ήταν εντελώς φολκλορικές και η νικήτρια του
2014 ήταν η «τεράστια» Brasília Futebol Clube (Μπραζίλια Φουτεμπόλ Κλούμπε),
που τελευταία φορά, αγωνίστηκε στην Α' Εθνική της χώρας το 1985! Στο παλμαρέ
της είχε 8 τοπικά πρωταθλήματα της Ομοσπονδιακής Περιοχής της Brasília, της
πρωτεύουσας της χώρας! Κάντε υπομονή! Γίνεται ακόμα καλύτερο!
Η Brasília FC
έπαιξε στο «Copa Verde» σαν 2η του τοπικού της πρωταθλήματος, μια που έχει να
το κατακτήσει από το 1987! Εδώ, δηλαδή, μιλάμε για μια super-λούζερ ομάδα που
είχε βγει 2η στα τέσσερα (4) από τα εφτά (7) τελευταία τοπικά πρωταθλήματα
(!!!) Κι αν αναρωτιέστε σε ποια εθνική κατηγορία έπαιζε, η απάντηση
είναι:
--«Δεν
έπαιζε!»
Κι αυτό γιατί, η τελευταία παρουσία της ήταν
το 2013 στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής της Βραζιλίας, στο οποίο και αγωνίζονται
40 ομάδες. Η Brasília FC κατάφερε να
βγει τελευταία στον όμιλό της και να υποβιβαστεί στις χαμηλότερες τοπικές
κατηγορίες! Δεν είχε καταφέρει να κερδίσει ξανά την συμμετοχή της στη Δ'
Εθνική, μιας και αυτό κρινόταν από το τοπικό πρωτάθλημα.
Με λίγα λόγια, οι Βραζιλιάνοι έστειλαν σε μια
διεθνή διοργάνωση που συμμετείχαν μεταξύ άλλων η CA River Plate (Ρίβερ Πλέιτ),
η Independiente (Ιντεπεντιέντε), η Atlético Paranaense (Ατλέτικο Παραναένσε), η
Nacional (Νασιονάλ) του Mondevideo και η Danubio (Ντανούμπιο), μια ομάδα που δεν είχε καταφέρει ούτε να κερδίσει την
συμμετοχή της στη Δ' Εθνική της χώρας, ούτε καν να κατακτήσει το τοπικό της πρωτάθλημα,
σε μια περιοχή περίπου 3 εκατομμυρίων κατοίκων, ενώ στην επίσημη κατάταξη της
Ομοσπονδίας βρισκόταν στην 109η θέση της χώρας.
Και τώρα πάμε στα εντελώς εξωφρενικά!
Η Brasília FC, προκρίθηκε στους 16 του «2015
Copa Sudamericana»! Πως; Έφερε 0-0 στον πρώτο της αγώνα απέναντι στην Goiás EC
(Γκοϊάς), που έπαιζε στην Α' Εθνική της Βραζιλίας! Άρα, πήγε ως το μεγάλο
αουτσάιντερ στον επαναληπτικό. Η Goiás κατέβασε τους βασικούς και η Brasília FC
έκανε πιθανότατα την μεγαλύτερη έκπληξη όλων των εποχών στο "Sudamericana"
κερδίζοντας με 0-2!
Έγραψε έτσι, ιστορία με την πρόκριση στους
16 του δεύτερου τη τάξη διασυλλογικού τροπαίου της Λατινικής Αμερικής, όντας
μια ομάδα που δεν έπαιζε καν στη Δ' εθνική της χώρας της!
Δείτε τα γκολ από το δεύτερο παιχνίδι:
Επεξεργασμένο από το sombrero.gr και πρόσθετες πληροφορίες που αντλήθηκαν από την Wikipedia και την σελίδα της Συνομοσπονδίας για το Copa Sudamericana.
